หลังสิ้นสุดยุคดาวโลก มนุษย์ก้ามเข้าสู่ยุคดาราศกใหม่ ที่ประกอบด้วยแปดดาราจักรใหญ่ภายใต้สมาพันธ์ดวงดาวซึ่งเป็นศูนย์รวมอำนาจ นี่คือยุคที่มนุษย์สามารถเดินทางในอวกาศ มีระบบปัญญาประดิษฐ์ขั้นสูง อำนวยความสะดวกด้านต่างๆ ทั้งยังมีสิ่งที่เรียกว่าระบบ “สวนอีเด็น” ตอบสนองความต้องการในทุกๆ ด้านของชีวิต แต่ขณะเดียวกันสิ่งนี้ก็ทำให้อิสรภาพ และความเป็นส่วนตัวของมนุษย์ถูกลิดรอนไป ท่ามกลางกระแสแห่งพัฒนาการที่รุดหน้า ยังมีคนบางกลุ่ม ที่ไม่สามารถเข้าถึงระบบสวนอีเด็นได้ พวกเขาถูกเรียกว่า “ผลผลิตไร้สมบูรณ์” และถูกเนรเทศไปยังดาราจักรที่ 8 อันไกลโพ้น หลินจิ้งเหิง อดีตพลเอกแห่งสมาพันธ์ดวงดาว หลบหนีไปยังดาราจักรที่ 8 เพื่อสืบหาเงื่อนงำบางอย่างในอดีต เขาได้พบ ลู่ปี้สิง นายน้อยนักการศึกษา และอัจฉริยะด้านยานกลที่นี่ ทั่งคู่เข้ามาพัวพันในสงครามอวกาศที่แผ่ขยายไปทั่ว อนาคตของมนุษยชาติกำลังจะถูกชี้ชะตา …

ลู่ปี้สิงเอาสองมือหนุนท้ายทอยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “ตอนนี้มาคิดดูแล้ว ถ้าตอนนั้นตายที่ดาวเป่ยจิงคงน่าเสียดายแย่ ยังไม่ได้เดินทางรอบแปดดาราจักรใหญ่ของสมาพันธ์ ยังไม่เคยมีความรักชีวิตนี้เท่ากับเกิดมาเสียเปล่า” หลินจิ้งเหิงรู้สึกตีบตีนในลำคอเล็กน้อย พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถามหยั่งเชิงว่า “คุณไม่เคยมีความรักเลยเหรอ แล้วคุณทำอะไรอยู่บนดาวกลอเรียมายี่สิบกว่าปี แค่รื้อยานประกอบยานเหรอ” ลู่ปี้สิงจับความกระอักกระอ่วนในน้ำเสียงเขาได้อย่างฉับไว ในใจเริงร่าราวกับมีดอกไม้ไฟสว่างไสว…ผู้ชายหน้านิ่งคนนี้กำลังหลอกถามประวัติความรักของฉันอย่างอ้อมๆ อยู่สินะ “ผมกำลังสั่งสมวาสนาสัมพันธ์อยู่” เขาขยิบตาปิ๊งๆ ใส่หลินจิ้งเหิง “สั่งสมทุกวัน วันละนิดวันละหน่อย สั่งสมมาหลายปี จนได้มาเจอคุณนี่ไง ท่านนายพล” หลินจิ้งเหิง “…”

ลู่ปี้สิง ฉวยโอกาสขณะที่ หลินจิ้งเหิง ยังตอบสนองไม่ทัน คว้าหมับที่ข้อมือเขา “ถ้าผมจีบคุณ คุณจะยิงผมตายมั้ย” หลินจิ้งเหิงนิ่งงันไปสามวินาที จากนั้นค่อย ๆ ขยับออกห่าง “ผมขอบคุณคุณมาก แต่ผมไม่เคยมีความคิดนี้เลย พ่อคุณก็ไม่ชอบให้คุณกับผมใกล้ชิดกันมากเกินไป อย่าทำเรื่องที่ไม่มีประโยชน์เลย คุณออกไปก่อนเถอะ” ลู่ปี้สิงกะพริบตาปริบ ๆ ท่าทางไม่แคร์เลยแม้แต่น้อย “ชอบดอกไม่สักดอก ไม่จำเป็นต้องเห็นมันบาน ชอบใครสักคน ไม่จำเป็นต้องเห็นผลลัพธ์ ในกระบวนการแสวงหาความรักและความงาม จะเรียกว่าทำเรื่องไร้ประโยชน์ได้ยังไง โดยตัวมันเองก็เป็นกระบวนการ ที่งดงามมากอยู่แล้ว คุณไม่คิดอย่างงั้นหรอกเหรอ” หลินจิ้งเหิงไม่คิดแบบนั้น “กินอิ่มแล้วว่างมากใช่มั้ย ไสหัวไป!”

หลินจิ้งเหิง “สองปีก่อน ตอนผมจะไป ผมไม่ได้บอกคุณ… แต่ตอนนี้ตราบใดที่มีคุณอยู่ ผมจะไม่ไปไหน” ลู่ปี้สิงอึ้งงัน หลินจิ้งเหิงมองเขาแล้วเสริมว่า “ต่อให้มีเหตุอะไรที่ต้องจากไปสักระยะ แต่ตราบใดที่คุณยังอยู่ ผมจะกลับมา” ลู่ปี้สิงกลั้นหายใจเล็กน้อย “สองปีก่อนกับตอนนี้ไม่เหมือนกันตรงไหน” “สองปีก่อนเป็นเพื่อน” ลู่ปี้สิงยังซักไซ้อย่างไม่ลดละ พุ่งเข้าไปกอดเขา “เหนือกว่าเพื่อนขึ้นไป ก็คือเพื่อน ‘คนพิเศษ’ ใช่มั้ย” หลินจิ้งเหิงปล่อยให้เขาดีใจไป ไม่ได้พูดอะไร คิดในใจว่า ไม่ใช่

โชคชะตาพาให้ ฉู่หวน อดีตเจ้าหน้าที่ตำรวจผู้เผชิญกับวิกฤตชีวิต ไปเป็นครูสอนภาษาจีนในชนเผ่าลึกลับซึ่งมี หนานซาน เป็นหัวหน้าเผ่า ฉู่หวนไม่ได้รู้เลยว่า แทนที่ชีวิตต่อจากนี้จะราบรื่นและสุขสบาย กลับต้องฟาดฟันกับสัตว์ประหลาดมากมาย และคนที่จะมากอบกู้สถานที่แห่งนี้จากภยันตราย ตามคำทำนายของ ‘คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์‘ อาจเป็นเขาก็ได้’

โชคชะตาพาให้ ฉู่หวน อดีตเจ้าหน้าที่ตำรวจผู้เผชิญกับวิกฤตชีวิต ไปเป็นครูสอนภาษาจีนในชนเผ่าลึกลับซึ่งมี หนานซาน เป็นหัวหน้าเผ่า ฉู่หวนไม่ได้รู้เลยว่า แทนที่ชีวิตต่อจากนี้จะราบรื่นและสุขสบาย กลับต้องฟาดฟันกับสัตว์ประหลาดมากมาย และคนที่จะมากอบกู้สถานที่แห่งนี้จากภยันตราย ตามคำทำนายของ ‘คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์‘ อาจเป็นเขาก็ได้’