هان، ای شرم سرخی‌ات پیدا نیست! شکسپیر، هاملت، پردهٔ سوم رنگ شرم، سرخ است؛ رنگ خشم و عصیان. تجربهٔ حس شرم، سرخی حاصل خشم به خود و در پی آن، تمایل به عصیان علیه خود است؛ خود چه به مثابه یک فرد، و چه یک گروه، یا سازمان، یا طبقه و یا یک ملت. از همین رو چه کمیاب می‌نماید این سرخی! آن هم برای ما ایرانیان که چه بسیار از نگریستن به خود و نقد خود گریزانیم و بنابراین چه اندک سرخ می‌شویم.