บางคนเรียกเขาว่าท่านผู้ศักดิ์สิทธิ์ บางคนเรียกอันดับหนึ่งในใต้หล้า บ้างก็ยกย่องเขาว่าเป็นกระบี่เอกชั่วกาล ทุกนามสามารถเลือกเอ่ยได้ตามใจชอบ ถึงอย่างไรสารพัดคำเรียกขานเหล่านี้ก็ล้วนเป็นฉายาที่หมายถึงจงจี่ทั้งสิ้น จงจี่ผู้นี้ก็คือศิษย์เอกของพรรคไท่ซวีซึ่งได้ชื่อว่าเป็น ‘พรรคอันดับหนึ่งในใต้หล้า’ บนแผ่นดินเสวียนซวีไม่มีผู้ใดไม่รู้จักเขา มากน้อยเพียงใดก็ต้องเคยได้ยินคำสรรเสริญเยินยอที่มีต่อจงจี่ของชาวยุทธ์สักคนมาบ้าง แต่ที่ทุกคนไม่รู้ก็คือกระบี่เอกชั่วกาลผู้นี้แท้จริงแล้วกลับใช้กระบี่ไม่เป็น... จะใช้เป็นได้ไงล่ะ ในเมื่อตอนที่จงจี่ตวัดปลายปากการังสรรค์ตัวละครนี้ขึ้นมา เขาไม่ได้บรรยายวิธีการใช้กระบี่เอาไว้เลยสักตัวอักษรเดียว! ก็แค่อยากให้มีกระบี่เหน็บเอวไว้ทำเท่ตามประสาพระเอกนิยายเว็บฉี่เตี่ยนเท่านั้น กระทั่งจงจี่ได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายของตัวเอง เขาถึงได้ตระหนักว่า... บรรลัยแล้ว

หลังจับจุดได้ว่าโลกนิยายจากปลายปากกาของตนเองทั้งสองเรื่อง ได้หลอมรวมเป็นเส้นเรื่องเดียวกันแล้ว จงจี่ก็พยายามเดินตามเส้นเรื่องเดิมของทั้งสองเรื่อง ไปพร้อมกับการอุ้มชูจิงเจ๋อพระเอกคนโปรดให้เดินไปสู่จุดสูงสุดเหนือมรรคาสวรรค์ แม้ในบางครั้งจะสัมผัสได้ถึงสายตาและบรรยากาศที่ดูแปลกแปร่งจากจิงเจ๋อ แต่จงจี่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร และเดินหน้าผลักดันลูกชาย (?) คนนี้สุดแรง ทว่าในวันหนึ่งกลับพบว่าคนที่ตนรักและหวังดีไม่ต่างจากบุตรผู้นี้ กลับเอ่ยว่า “ข้าพึงใจในเจ้า” ออกมาหน้าตาเฉย... น้องจงเรียกขานอีกฝ่ายเป็นพี่น้อง พี่จิงกลับอยากจะมีอะไรกับเขาเสียนี่ บรรลัยอีกแล้ว