Ένας ύμνος στην αθώα αγάπη και τη φιλία. Μικρασιατική καταστροφή. Βερτεκόπι (Σκύδρα). Δύο αγόρια. Ο Μέλιος, Έλληνας πρόσφυγας από την "Σταμπούλ" και ο Σουκρής, Τούρκος που σε λίγο θα αναγκαστεί να φύγει από τον τόπο που γεννήθηκε. Ανταλλαγή πληθυσμών. Το δράμα των ανθρώπων που αναγκάζονται ν ακολουθήσουν το δρόμο της ξενιτιάς. Και στη μέση μια παιδική φιλία που δε γνωρίζει από σύνορα, από πολιτική. Και η αγάπη, τόσο απλή, τόσο αγνή, τόσο δυνατή ιδωμένη μέσα από τα όμορφα παιδικά μάτια.

Νεοελληνική πεζογραφία - Μυθιστόρημα "Πήχτωσε το βράδυ. Λιγόστεψε κι ο αχός απ' τα κυπαρίσσια. Ανάψανε οι λαμπάδες τ' ουρανού. Όλα ήταν γάλα, γάλα, λουλάκι και σπίθες. Το ποτάμι μουρμούριζε μες στον ύπνο του κρυφά παραμιλητά. Το παιδί κείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε, ολόκληρο το βράδυ. Έγραφε το πιο πικρό, το πιο μεγάλο του παραμύθι. Την αυγή ξεκίνησε. Ήταν παρηγορημένο. Είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να μετρήσει τ' αστρα. Να τα μετρήσει όλα, σιγά-σιγά, ένα-ένα... Όλα. Και τα βρήκε σωστά."

Ο ήρωας που με την παρουσία του θα γεμίσει τις σελίδες αυτού του βιβλίου, ο Μέλιος, δεν είναι πια παιδί, ούτε μετρά τα άστρα, αλλά τα αγκάθια που στρώνει στο διάβα του η ζωή. Η "Αγέλαστη άνοιξη" μας μεταφέρει σε μια όχι και τόσο μακρινή Ελλάδα, όπου τα παιδιά μαθαίνουν πως στο σχολείο δεν μοιράζουν καρδιές, παρά μονάχα γράμματα, οι φτωχοί φιλοσοφούν θυμοσοφικά την πληκτική ζωή τους, οι χωριάτες περιμένουν προκοπή από τα "αποστραγγιστικά έργατα" και οι απόκληροι ούτε ξέρουν αν υπάρχει στον κόσμο κάτι που το λένε "κράτος".

Ο Μέλιος, το παιδί που μετρούσε τ' άστρα και έζησε την αγέλαστη άνοιξη της ενηλικίωσης του στα χωριά του Βορρά, τώρα αναζητεί την τύχη του στη Θεσσαλονίκη. Χαμένος στην πολιτεία, περιπλανιέται νηστικός και γνωρίζει μικροκακοποιούς, κλέφτες και πόρνες. Παρά τις πρώτες δυσκολίες, θα καταφέρει να βρει δουλειά ως βιβλιοθηκάριος και θα αρχίσει να γράφει τα πρώτα του ποιήματα. Θα συναντήσει και πάλι την πρώτη του αγάπη, την Αγράμπελη, και θα ανακαλύψει το φριχτό μυστικό της. Θα ερωτευθεί και θα πληγωθεί - ξανά. Θα έρθει σε επαφή με κυνηγημένους αριστερούς και, κάτω από τα κάστρα της πόλης, θα νιώσει την ελπίδα ενός καλύτερου κόσμου... "Ξέρετε ποια είναι η αφορμή της οικονομικής κρίσης; Θα γελάσετε. Η αφθονία. Μάλιστα. Βουνά μαζεύτηκαν τα αγαθά κι οι άνθρωποι πεθαίνουν απ' την πείνα. Στη Βραζιλία ρίχνουν τον καφέ στα ποτάμια. Στον Καναδά και στην Αμερική καίνε ολόκληρα βουνά από σιτάρι... Πώς μπορείς να ζεις σ' έναν κόσμο με τόσην αδικία και να μην το ξεφωνίζεις κάθε ώρα, κάθε μέρα;... Φυσικά, αν θέλεις, μπορείς να μείνεις ήσυχος. Να κοιτάξεις τον εαυτούλη σου. Μα τότε, πώς θα 'χεις το δικαίωμα να λέγεσαι άνθρωπος;"