การมาของเขาคือภารกิจระดับชาติ การมาของเธอแค่ในฐานะทูตสันถวไมตรีตามหน้าที่ แต่... ในมัณฑารามแห่งนี้ มีความรักซ่อนอยู่ และมีความจริงที่ถูกเปิดเผย เรื่องของหัวใจแสนจะหวานหอมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่าเรื่องของหน้าที่และหัวใจ ที่มีเดิมพันแสนยิ่งใหญ่ ระหว่างรักที่หอมหวาน กับภาระอันหนักอึ้งบนบ่า เส้นทางแห่งรักนี้จะดำเนินไปอย่างไร... “ผมมีอย่างหนึ่งที่อยากจะบอกให้คุณรู้ไว้” เขาประคองใบหน้าหวานในไว้อุ้งมืออย่างถนอม แล้วเอ่ยต่อว่า “ผมจะปกป้องคุณด้วยชีวิต ไม่ว่าจะอันตรายหรือยากลำบากแค่ไหน ผมจะไม่ยอมให้คุณต้องตกอยู่ในอันตรายหรือความหวาดกลัวใดๆ ทั้งนั้น เชื่อใจผมนะ เพนนี”

“นาย เอ่อ ท่านอยู่ในเต็นท์กับเธอทั้งคืน” เนกษ์ทำเสียงสูง ตาโตเป็นคำถาม เปลี่ยนสรรพนามเมื่อเห็นทหารเวรยามอยู่ไม่ไกล “อืม” “ทั้งคืน” เนกษ์ย้ำตาจ้องไม่กะพริบ โมไนยเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงลายพราง สบตาเพื่อนด้วยท่าทางนิ่งเฉย “คิดอะไร ฉันเฝ้าไข้ ดูชุดฉันนี่” เขาวาดมือผ่านลำตัว “ชุดพรางเต็มสูท ไม่มีรอยยับย่นแม้แต่น้อย เข็มขัดก็อยู่ดี” “ฉันรู้ คนอย่างโมไนยไม่มีทางทำอะไรไม่งาม” เนกษ์ทำปากเป็นเส้นตรงหรี่ตาลงนิดๆ โมไนยหัวเราะในลำคอ เอียงตัวทำทีกระซิบเพื่อน “ใครว่า แค่ยังไม่ถึงเวลา”