สกุลซูแห่งถ้ำพันจิ้งจอกคือตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งในแวดวงสิบแปดมงกุฎ เมื่อซูเพียนจื่อต้องกลายเป็นคนสกุลนี้แต่มิอาจฝึกวิชาได้ นางจึงเป็นเพียงขยะไร้ค่าเท่านั้น ทว่าใครจะคิดว่าวันหนึ่งขยะไร้ค่ากลับเฉิดฉันเป็นที่หนึ่งในดินแดน มิหนำซ้ำนางยังได้ชื่อว่าเป็นเนื้อคู่ตามดวงชะตาของบุรุษผู้เป็นทายาทฝ่ายธรรมะอีกด้วย เจิ้งเฮ่าอี้ไม่มีทางเชื่อคำทำนายที่ตนจะมีคู่ครองเป็นนักต้มตุ๋นเช่นนี้ เนื้อคู่ของเขาจะต้องมาร่วมกอบกู้หายนะวันสิ้นพิภพร่วมกับเขามิใช่หรือ จะมาจากตระกูลที่เป็นเจ้าของวิชากลลวงล้ำเลิศไปได้อย่างไรกัน แต่ภารกิจที่ซูเพียนจื่อได้พบเจอกลับทำให้เขาและนางได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น นี่ก็คือลิขิตของสวรรค์เบื้องบน ทว่าให้ฝ่ายธรรมะกับฝ่ายอธรรมมาอยู่ร่วมกันเช่นนี้ เฮอะ คงมีแต่ต้องพังพินาศไปข้างหนึ่งเสียมากกว่ากระมัง!

ม่านราตรีปกคลุม เหล่าสัตว์อสูรข่มขู่ผู้คนจนขวัญกระเจิง มีเพียง ‘นาง’ ที่จะหยุดความเคราะห์ร้ายหมายเอาชีวิตของทุกคนไว้ได้! แต่ใครจะคาดคิดว่า...ซูเพียนจื่อนี่เองคือผู้ชักใยอยู่หลังม่านในเหตุการณ์นี้ จงอย่าได้ลืมว่านางคือบุตรหลานตระกูลสิบแปดมงกุฎ จงอย่าได้ลืมว่าการหลอกลวงคืองานถนัด และเป็นการเพิ่มพลังวัตรแก่ตัวนางทั้งสิ้น ทว่าในช่วงเวลาที่นางกำลังจะเลื่อนขั้นนั้น ดันมีผู้หมายเอาชีวิตนาง! ความแค้นที่เขาสะสมมานานปีทำให้เขาพร้อมจะช่วงชิงลมหายใจสุดท้ายของนางไปได้ทุกเมื่อ ด้านเจิ้งเฮ่าอี้ ความรู้สึกที่มีต่อซูเพียนจื่อมีเพียงคิดว่านางคือ ‘สตรีคลั่งบุรุษ’ ทว่าความรู้สึกที่เขามีต่อ ‘หลิ่วเชียนหวง’ใบหน้าและฐานะใหม่ของนางกลับเป็นความชื่นชม หากเขารู้ว่าสตรีที่ปรากฏในตระกูลแพทย์ผู้นี้กับสตรีในตระกูลสิบแปดมงกุฎคือคนเดียวกัน ฮึ!จะใช่อกแตกตาย หรือกลับตระกูลไม่ถูกไปเลยรึไม่หนอ

หลิ่วเชียนหวงอยู่ในวังศาสตร์ได้ไม่นานก็สร้างปรากฏการณ์สะเทือนเลื่อนลั่น นางถึงกับทำคะแนนเต็มได้เจ็ดวิชารวด ท่ามกลางสายตาสงสัยว่านางยังใช่มนุษย์อยู่หรือไม่ มิหนำซ้ำชื่อเสียงของนางยังเพิ่มพูนจากการช่วยชีวิตศิษย์วังศาสตร์อย่าง ‘ไม่ห่วงชีวิตตนเอง’ รูปโฉมงาม น้ำใจดีเลิศ ทั้งยังเก่งกาจเช่นนี้ ใครจะคาดคิดว่านางคือสิบแปดมงกุฏได้ลงเล่า ทว่ายังมิทันจะได้เชิดหน้าชูตาตนเองต่อไปเท่าใดก็มีเรื่องราวมากมายให้นางต้องวิ่งวุ่น ตระกูลไสยเวทย์ตัวร้ายคล้ายกับกำลังเตรียมการชั่วช้าอะไรบางอย่างอยู่ หากสำเร็จล่ะก็มิเพียงนางเท่านั้นที่เดือดร้อน ต่อให้เป็นเจิ้งเฮ่าอี้หรือจ้าววังก็ยากจะมีชีวิตอยู่ต่อได้ นางไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวก็ต้องยุ่งเกี่ยวแล้ว ตระกูลไสยเวทย์นี่ร้ายกาจนักใช่หรือไม่ เช่นนั้นก็จะได้เห็นดีกันสักครา!

มารฟ้าที่แท้จริงตนหนึ่งเข้าร่วมกับพวกตระกูลไสยเวท หายนะวันสิ้นพิภพคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที! เพื่อช่วยซูป๋ออวิ๋นแล้วซูเพียนจื่อถึงกับยอมแสดงตัวในฐานะจริง ทว่าราวกับสวรรค์ยังติงว่าเรื่องราววุ่นวายไม่พอ จึงส่งหน่วยยอดพิฆาตคู่หนึ่งมาสังหารนาง มิหนำซ้ำยังมีศัตรู ‘ใกล้ชิด’ กระหายความตายของนางอยู่ทุกลมหายใจ ซูเพียนจื่ออยากจะรักษาชีวิตไว้ก็นับว่ายากแล้ว ยังมีเรื่องบุรุษมาสารภาพความในใจยามนี้ให้ต้องว้าวุ่นขึ้นไปอีก เรื่องเจิ้งเฮ่าอี้เป็นบุรุษที่ดีที่หนึ่งนั้นนางไม่เถียง แต่ความอ่อนโยน จิตใจดี ชอบช่วยเหลือผู้อื่น... เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่นางเสแสร้งทั้งสิ้น หากไม่ได้รักใคร่กันด้วยตัวตนที่แท้จริง ก็ร่วมกันกอบกู้หายนะแล้วแยกย้ายกันไปเสียเถิด!

ซูเพียนจื่อมั่นใจมาตลอดว่าจะไม่มีใครในสกุลซูลงมือทำภารกิจได้สำเร็จ จนกระทั่งวันที่พบซูม่านม่านในวังศาสตร์... หากนางยังช้าไปหนึ่งก้าวก็ไม่มีทางให้ถอยกลับแล้ว! แต่การจะให้นางตัดสินใจขโมยวัตถุศักดิ์สิทธิ์ประจำตระกูลของ ‘สหาย’ ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ไหนนางยังจะต้องเข้าร่วมการศึกระหว่างมนุษย์กับอสูรทะเลอีก คนเดียวหัวเดียวแต่ต้องคิดเรื่องนับร้อยเช่นนี้ ช่างมิใช่เรื่องง่ายดายเลย ยังโชคดีที่มีพวกเจิ้งเฮ่าอี้ซึ่งเรียกได้ว่า ‘คอยอยู่เคียงข้าง’ และกองทัพสัตว์อสูรของนางที่พึ่งพาได้เสมอคอยช่วยเหลือ ซูเพียนจื่อจึงเกือบจะอยู่รอดปลอดภัยอย่างสบายใจแล้ว ทว่าในวันที่นางพบศพของศิษย์วังศาสตร์ผู้นั้นก็ทำให้นางเสียใจยิ่งรู้ทั้งรู้ว่าพวกเขามีพลังฝีมือไม่เพียงพอ นางกลับปล่อยให้พวกเขาไปเผชิญชะตากรรม ผู้คนต้องล้มตายมากมายเช่นนี้เป็นเพราะนางใช่หรือไม่!

ฝ่าฟันออกจากสนามรบเก่าว่ายากเย็นแล้ว การจะกลับไปเป็นประมุขสกุลซูยิ่งยากเย็นกว่า! ซูเพียนจื่อต้องการเป็นประมุข เพื่อหลุดพ้นจากพลังสะกดทางสายโลหิต ได้กุมชะตาชีวิตตนเอง อยู่หรือตายไม่ต้องรอให้ผู้อื่นมาสั่ง ทว่ากว่านาง จะตัดใจขโมยวัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นหนึ่งก็สายเกินไปเสียแล้ว ศิลาร้อย สมุนไพรของอวิ๋นชิงอิ่งถูกขโมยไปซะก่อน ในยามที่นางต้องตัดสินใจขโมยมงกุฎเที่ยงธรรมกับเกอพันทัพไร้พ่าย เจ้าปากอีกาปู่เฉินอวี่ก็ดันสัมผัสได้ถึงท่าทีที่แปลกไปของนาง เจิ้งเฮ่าอี้ จะรับได้หรือไม่หากนางเป็นบุตรหลานตระกูลฝ่ายอธรรม วันคืนแห่ง ความเปลี่ยนผันในที่สุดก็มาถึงแล้ว

หมอกเมฆดำเคลื่อนย้าย แสงสว่างเริ่มปรากฏชัด ผู้คนทั้งดินแดนพันเมฆาเริ่มมีความหวังในการต่อสู้กับหายนะวันสิ้นพิภพมากขึ้น ทว่าซูเพียนจื่อเพิ่งสืบทอดตำแหน่งประมุขตระกูลได้ไม่นานก็ถูกยันต์โลหิตของมารฟ้าเข้าร่างนาง เจิ้งเฮ่าอี้ และปู่เฉินอวี่กลายเป็นเพียงหมากในกระดานของอูสิงเท่านั้น ผู้ที่จะกอบกู้กลายเป็นผู้ทำลายเสียเองแบบนี้ ใครจะช่วยนางและผู้คนในดินแดนแห่งนี้ได้อีกเล่า ด้านความรักแม้จะลึกซึ้งเพียงใดก็ต้องมีชีวิตต่อไปจึงจะลึกซึ้งได้ หากต้องตายกันหมดทั้งดินแดนเช่นนี้แล้วจะมีความหมายใด แต่ก็อย่าได้ลืมว่าตั้งแต่ต้นจนจบซูเพียนจื่อมิใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ เช่นนั้นเหล่ามารทั้งหลายจงจดจำไว้เถิดว่าผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า... คือนางผู้เดียว ต่อให้มีสิ่งใดมาล่อหลอกหรือล่อลวงจิตใจ นางก็จะไม่หวั่นไหวเป็นแน่!