«آيا پوپوليسم آن‌اندازه كه مي‌گويند بد است؟ آيا مي‌توان در زمينه و بافتي گسترده‌تر و به دور از ساده‌سازي‌هاي سياسي، رسالتي رهايي‌بخش براي آن متصور بود؟ «مردم» در اين ميان دقيقا به چه معناست؟ آيا نظرية سياسي لاكلائو، كه متاثر از تصلب وضعيت موجود است، رهيافتي بديع است و مي‌تواند براي بحران كنوني راه چار‌ه‌اي دست و پا كند». نگارنده در كتاب حاضر تلاش مي‌كند به اين سئوالات پاسخ دهد؛ سئوالاتي كه برآمده از نظريات ارنستو لاكلائو و نقد آنها از سوي ژيژك، دو نظريه‌پرداز بزرگ چپ هستند. در واقع اين كتاب حاصل گفت‌وگوي اين دو نفر دربارة عقايد لاكلائو و كتاب «عقل پوپوليستي» اوست، كه از طرف ژيژك متهم به تناقض‌گويي شده است. مقالة اول اثر حاضر، چكيده‌اي از نظرية «پوپوليسم» به قلم خود لاكلائو است.

جلد سوم از مجموعه «دفترهای فلسفه»، تلاشی است برای گردآوری مقالاتی برای شرح ديدگاه «ژوليا کريستوا» درباره بيگانگی و امر غريب: مقاله نخست گفت‌وگويی است با کريستيوا که عمدتاً به تجربه شخصی او به عنوان غريبه‌ای در پاريس و مخاطرات زندگی در آمريکا، تصويری مطلوب از ملت سيال و گريزناپذيری از حضور خارجيان، اختصاص يافته است. در مقاله بعدی، بيگانگی سوژه‌ای نژادی شده و نگاه روان‌کاوانه کريستوا در اين مبحث، مورد نقد قرار گرفته است. در مقاله پايانی سبك نقد کريستوا از ملی گرايی با اشاراتی به انديشه‌های: «هومی بابا»؛ «اسلاوی ژيژک»؛ «فرويد» و... پرداخت انتقادی تری را از مضامين بيگانه با خودمان و نيز ملت‌هايی بدون ملی گرايی به دست می دهد.

موضوع اين کتاب، بررسي سياست و حکومت فرانسه در سال 1968م. است. اين کتاب، مشتمل بر پنج مقاله و دو مصاحبه پيرامون سياست‌هاي دولت فرانسه در سال 1968 به صورت کلي و ماه مي همان سال به طور اخص و نقش جنبش‌هاي دانشجويي در ضديت با نظام ليبرال سرمايه‌داري است.

موضوع کتاب حاضر، جستارهايي دربارة فلسفة و سينما است. اين مجموعه، رويکردهاي نوين فلسفة اروپايي دربارة سينما و حقيقت تصوير را واکاوي مي‌کند. اين مجموعه چهار گفت‌وگو از سه فيلسوف معاصر دربارة سينما را در بردارد. بخش اوّل با عنوان «برجسته‌ترين فيلم ايرلندي («فيلم» بکت)، نقد «ژيل دلوز» را در بردارد. بخش دوم از «رونالد باگيو» و با عنوان «برگسون و سينما»، بخش سوم از «کلر کولبروک» با عنوان «سينما، تفکر و زمان» و بخش چهارم گفت‌وگويي ديگر با «ژيل دلوز» در باب تصوير ـ زمان است.

کتاب حاضر، هفتمين دفتر از مجموعه کتاب‌هاي «دفترهاي فلسفه» است که ترجمه‌هايي از آثار فلسفة معاصر اروپايي را ارائه مي‌دهد. موضوع اين دفتر، ارائة مقاله‌اي از «ژرژ باتاي» با عنوان «ساختار روان‌شناختي فاشيسم» به انضمام مقاله‌اي از «ريچمن»، با عنوان «قدرت و امر قدسي» است. در مقالة اوّل، نويسنده مي‌کوشد به اين پرسش پاسخ دهد که: «چطور شد که نيروهاي ناراضي توانستند به سمت و سوي غاياتي سرکوب‌گرايانه که بيشتر فاشيستي است تا انقلابي / سوسياليستي، جهت داده شوند». مقالة دوم، به تبيين و توضيح مقالة اوّل اختصاص دارد. هدف کلي اين دفتر، معرفي افکار «ژرژ باتاي» از طريق ترجمة يکي از آثار اوست.

بنیاداً در بدنِ بدونِ اندام يا صحرا منزل گزيده مي‌شود (يا آکنده از جمعيت مي‌شود). مسئله‌ي ناآگاهي واقعاً نه مسئله‌ي نسل‌ها، بلکه مسئله‌ي جمعيت است؛ مسئله‌ي دانستن اين است که چطور کسي منزل مي‌گزيند (يا آکنده از جمعيت مي‌شود). وقتي گرين مي‌نويسد «خيلي دور نرويم، يک اسکيزوفرن کسي‌ست که همچون هر فردِ ديگري يک پدر و مادر دارد» اين درست نيست... در اين‌جا متني از يک اسکيزوي قديمي در اختيار دارم، اين متن بسيار زيباست و از قصه‌ها تشکيل مي‌شود: «دوست دارم مردم را ابداع کنم، قبايل و خاستگاه‌هاي يک نسل را؛ و رفتارهاي ديگري را تصور کنم، هزاران روشِ ديگرِ بودن. همواره براي کاوش دشواري داشته‌ام و فقط مي‌خواهم بر کاوش‌هايي بسيار جذاب حساب باز کنم. مثلاً، صحراهاي من خيلي شبيه به اقداماتي انحرافي هستند، صحرا ــ انحرافات» در تمامي اين قصه‌ها، مسئله صرفاً پرسش از صحراهايي‌ست که قبايل در آن منزل گزيده‌اند (يا آکنده از جمعيتِ قبايل شده‌اند): «به قبيله‌ام باز مي‌گردم، تا به امروز فرزندخوانده‌ي پانزده قبيله بوده‌ام، نه حتي يکي کم‌تر؛ و اين‌ها قبايلِ برگزيده‌ي من هستند، چرا که هر کدام از آن‌ها را بيشتر و بهتر از هر جايي دوست دارم اگر در آن‌ها زاده شده بودم. گذشته از اين‌ها، يک کودک اين حق را دارد تا قبيله‌اي ديگر برگزيند. کودکانِ ياغي بسياري وجود دارند، و آن‌ها ابداً احساسِ تبعيد نمي‌كنند. ولي والدينِ حقيقي‌شان؟ منظورتان از والدين حقيقي‌شان چيست؟ نياکانِ حقيقي‌شان، والدين‌شان، پيش از همه هر آن کساني هستند که کودک چنان مي‌شناسد، نيکان يا برگزيده، يعني قبايل». فردْ فرزندِ يک نقلِ مکان است و نه فرزندِ يک پدر و يک مادر. اسکيزو چنين مي‌انديشد