يعرف هذا الكتاب أيضًا باسم "تُحفة النُّظار في غرائب الأمصار وعجائب الأسفار"، لصاحبه ابن بطوطة، الملقب بأمير الرحالين المسلمين، وقد تم نشره للمرة الأولى عام 1853م، مع ترجمة فرنسية للمستشرقين الفرنسي "شارل فرانسوا ديفريمري"، والإيطالي "سانجينيتي"، ليصبح فيما بعد واحدًا من أشهر كتب الرحلات في التاريخ. ويحكي ابن بطوطة في كتابه هذا، عن أبرز ما شاهده في رحلاته وأسفاره، في البلدان التي زارها، فيصف الأماكن، بمداخلها ومخارجها، مستعرضًا طبائع أهلها وحكامها، وعادات الشعوب وتقاليدها، ومأكلها ومشربها، كما يروي العديد من النوادر والحكايات الطريفة التي شهدها. ومن الأماكن التي ورد ذكرها كثيرًا في هذا الجزء: مكة، المدينة، تونس، الإسكندرية، القدس، دمشق، بغداد، البصرة، القس&

ابن بطوطه، از اهالی طنجه، حدود سی سال (از ۷۲۵ تا ۷۵۴ هجری) در سفر بود. او گزارش سفر خود را در این کتاب ثبت کرده است. این نسخه ویراست جدیدی از ترجمۀ محمدعلی موحد است که اول بار سال ۱۳۳۷ منتشر شد. در مقدمه مترجم آمده است: کتاب ابن بطوطه از دو جهت بر سفرنامه‌های دیگر اسلامی برتری دارد: اول از جهت وسعتِ دامنۀ سفر و احتوای آن بر داستان مسافرتی که از طنجۀ مراکش شروع شده و به مصر و شامات و مکه و عراق و قسمت بزرگی از ایران و یمن و عمان و بلادالروم و قسطنطنیه و دشت قبچاق و ماوراءالنهر و افغانستان و سند و هند و جزایر جنوبی هندوستان و چین و اندلس و نیجریه و غیره بسط یافته؛ دوم از جهت صداقت او در بیان اوضاع و احوال ممالکی که دیده است، و ثبت و ضبط تصویر رسوم و آداب و عادات مللی که در این خط سیر مطول و ممتد زندگی می‌کرده‌اند.

ابن بطوطه، سیاح اهل طنجه، سی سال (از ۷۲۵ تا ۷۵۴ هجری) در سفر بود. او گزارش سفر خود را در این کتاب ثبت کرده است. محمدعلی موحد دربارۀ این کتاب در مقدمه این‌طور توضیح داده است: کتاب ابن بطوطه از دو جهت بر سفرنامه‌های دیگر اسلامی برتری دارد: اول از جهت وسعتِ دامنۀ سفر و احتوای آن بر داستان مسافرتی که از طنجۀ مراکش شروع شده و به مصر و شامات و مکه و عراق و قسمت بزرگی از ایران و یمن و عمان و بلادالروم و قسطنطنیه و دشت قبچاق و ماوراءالنهر و افغانستان و سند و هند و جزایر جنوبی هندوستان و چین و اندلس و نیجریه و غیره بسط یافته؛ دوم از جهت صداقت او در بیان اوضاع و احوال ممالکی که دیده است، و ثبت و ضبط تصویر رسوم و آداب و عادات مللی که در این خط سیر مطول و ممتد زندگی می‌کرده‌اند. این نسخه ویراست جدیدی از ترجمۀ محمدعلی موحد است که اول بار در ۱۳۳۷ منتشر شد و از آن پس به چاپ‌های متعدد رسید