ผู้ที่ป่วยเป็นโรคไฮเปอร์ธีมีเซียจะสามารถจดจำทุกรายละเอียดในชีวิตได้อย่างชัดเจน ตั้งแต่จุดเปลี่ยนของโลกไปจนถึงทุกความคิดเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นในหัว ความจำอันดีเยี่ยมและความกระหายในความรู้ของพวกเขา ทำให้พวกเขากลายเป็นอัจฉริยะในแง่หนึ่งได้อย่างง่ายดาย ว่ากันว่า ‘จี้อวี่สือ’ คืออัจฉริยะอย่างที่กล่าวมา แถมยังหน้าตางดงามมากเสียด้วย และข่าวที่ว่าเขาจะไปช่วยงานหน่วยเจ็ดแห่งโดมท้องฟ้าก็แพร่สะพัดไปทั่ว ใคร ๆ ต่างก็รู้ว่า ‘ซ่งฉิงหลาน’ ผู้เป็นหัวหน้าของหน่วยเจ็ดนั้นเก่งกาจมากความสามารถ และมีบุคลิกดุดัน เขาใช้ความสามารถอันเหนือชั้นของตัวเองจนกลายเป็นม้ามืดแห่งสนามรบได้ภายในสองปี และเขายังเกลียดพวกไม้ประดับที่โดนเบื้องบนยัดเข้ามาในทีมเขาเป็นที่สุด แล้วก็เป็นไปตามคาด เมื่อทราบข่าวเรื่องการมาของจี้อวี่สือ ซ่งฉิงหลานแสดงความเห็นต่อหน้าทุกคนว่า “มาแล้วช่วยอะไรได้ พวกเราจะออกไปเสี่ยงตาย ไม่ได้ต้องการอัจฉริยะที่อ่านหนังสือเร็วแบบควอนตัมได้!”

จี้อวี่สือ คิดถึงแมวแล้ว แน่นอนว่าตอนจากมานั้น เขาไม่ได้พาแมวไปที่สาขาหนิงเฉิง แล้วฝากให้เพื่อนร่วมงานช่วยเลี้ยงจริง ๆ หรอก แต่ส่งไปที่บ้านของจี้หมินเย่ว์ล่วงหน้าแทน จากมาหนึ่งเดือน ไม่รู้ว่าเจ้านายทั้งหลายของเขาจะคิดถึงเขาหรือเปล่า เขาเดาว่าน่าจะคิดถึงแหละ บนโลกใบนี้ไม่มีเรื่องอะไรที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ได้มากกว่าการลูบเจ้าแมวเหมียวอีกแล้ว แค่คิดมุมปากของจี้อวี่สือก็ยกขึ้นมาน้อย ๆ แต่การเดินทางกลับบ้านไปลูบแมวหลังเสร็จสิ้นภารกิจกลับ ‘ไม่ง่าย’ อย่างที่คิด และภารกิจที่คิดว่าสำเร็จแล้วก็ ‘ไม่ใช่’ อย่างที่คิดเช่นกัน

ร่มไม้นอกหน้าต่างเขียวชอุ่ม แสงแดดสดใส ม่านหมอก ซึ่งปกคลุมอยู่ตรงหน้า ในที่สุด ก็มีวันที่ถูกแสงอาทิตย์อันเจิดจ้าปัดเป่าออกไป กาลเวลาเปลี่ยนผัน มีเพียงความรักที่คงอยู่ชั่วนิรันดร์ ไม่เคยมีช่วงเวลาไหนที่เขารู้สึกว่าตัวเองโชคดีขนาดนี้มาก่อนเลย จากไม่มีอะไรจนได้ครอบครองทุกสิ่ง เขาคือ ‘จี้อวี่สือ’ และก็คือ ‘…’ เช่นกัน