รักที่ถักทอด้วยความคาดหวังกลับแปรเปลี่ยนเป็นบ่วงแค้นที่พันธนาการนางไว้กับอดีตจนลืมไม่ลง ..... การแต่งงานที่วาดหวังเพราะเขาคือชายในดวงใจกลับนำมาซึ่งบาดแผลฉกรรจ์ ซูม่านลู่ในตอนนั้นหวังเพียงความอ่อนโยนสักเศษเสี้ยวจากผู้ที่ได้ชื่อว่า เป็นสามี แต่เขากลับ ‘ลงโทษ’ นางในสิ่งที่นางไม่ได้เป็นผู้ก่อ แต่นางก็อดทนเพียงเพราะว่า ‘รัก’ เท่านั้นเอง กระทั่งเห็นหนังสือหย่าที่ฝากข้ารับใช้ส่งมา ฟางเส้นสุดท้ายของนางก็ขาดผึง! เวลาล่วงเลย ซูม่านลู่วันนี้คือผู้นำตระกูลพ่อค้าอันดับหนึ่งแห่งแดนใต้ซึ่งไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกิน เหยียนเฟยสี่ พบกันคราวนี้นางจะให้เขาได้เข้าใจเสียใหม่ ว่าสองปีอันขื่นขมนั้น เขา ‘ติดค้าง’นางมากมายเพียงใด และเขาสมควรต้อง ‘ชดใช้’อะไรแก่นางบ้าง

เรื่องนี้สอนนางให้รู้ว่ามีเงินทองอย่าสักแต่ว่าใช้ หากควรทำความเข้าใจ ว่าสิ่งซึ่งซื้อหามีพื้นเพความเป็นมาอย่างไร ..... กล่าวถึงความมั่งคั่งร่ำรวย ไม่แน่ว่าท้องพระคลังหลวงจะเทียบได้กับลิ้นชักเก็บเงินสักหนึ่งลิ้นชักของตระกูลหลิง ปัญหาใหญ่ของพวกเขาจึงเป็นทำยังไงหนอ... เงินทองเหล่านี้จึงจะถูกใช้ออกไปให้หมดๆ เพราะความกตัญญู (?) ‘หลิงนานนาน’ หลานรักของท่านปู่จึงตั้งปณิธานว่าจะผลาญสมบัติสกุลหลิงอย่างเต็มที่และมีศิลปะ คืนวันเทศกาลหยวนเซียวปีนี้นับว่าเหมาะ สาวน้อยจึงแต่งองค์เป็นคุณชายใจป้ำ หลบออกจากบ้านไปหาความสำราญยังเมืองใกล้เคียง ถ้าท่านปู่อยู่ที่นี่ด้วยคงจะปลื้มปริ่มกับการใช้เงินของนางเป็นแน่ เพราะนางสามารถประมูลเอา ‘คืนแรก’ของคนงามแห่งหอเลิศล้ำมาได้ในราคาเก้าพันเก้าร้อยหมื่นตำลึง! แต่เหตุไฉนคนงามจึงเย็นชาปั้นปึ่งใส่นางนัก อุตส่าห์ช่วยรักษาพรหมจารีไว้ให้แท้ๆ หรืออีกฝ่ายมองออกว่านางเป็นอิสตรี อา... นางช่างอ่อนต่อโลก ในเมื่อคนงามเป็น ‘คณิกาชาย’เช่นนั้นคงยินดีบริการบุรุษเพศด้วยกันมากกว่าสินะ