Χριστούγεννα 1972. Μια εβδομάδα πριν το νέο έτος. Μια νύχτα πριν το τετράγωνο του Πλούτωνα. Θεού του κάτω κόσμου και των δαιμόνων. Μια νύχτα, που καλεί φονικό. Χάραξε. Στην Τσαγκαράδα, το σμαράγδι του Πηλίου, σε υψόμετρο τετρακοσίων ογδόντα μέτρων, το σκηνικό είναι λευκό. Πρωταγωνιστές το χιόνι και η ομίχλη. Το θερμόμετρο στον κήπο της οικογένειας Πετρίδη, παγωμένο στους μείον έξι. Μέσα στο Αρχοντικό, που κοσμεί για οικόσημο μια αγκάθινη γαρδένια, επικρατεί εορταστική ατμόσφαιρα. Εκτός απ' τα Χριστούγεννα, γιορτάζουν και την ονομαστική εορτή του Χρίστου, του πατέρα της οικογένειας. Διπλή γιορτή και διπλό κακό θα είναι το δώρο του. "Το Κιχ ως έργο αποτελεί παγκόσμια καινοτομία λόγω των θεατρικών-κινηματογραφικών διαλόγων που γεννιούνται μέσα από τη μυθιστορηματική αφήγηση. Δεν είναι όμως η μόνη καινοτομία, διότι ο Σταυριανός διαλέγει μια ανατροπή-ρίσκο στην αστυνομική πλοκή που δεν έχουμε ξαναδεί. Ένα ρίσκο που ανάλογά του μόνο ο Χίτσκοκ τολμούσε να πάρει. Το "Κιχ" δεν μπορεί εύκολα να ταξινομηθεί ως είδος. Είναι κάτι το νέο, με φρέσκια γραφή, μεστούς και ιδιαίτερους χαρακτήρες, άψογη δραματουργική φόρμα και με ραχοκοκαλιά έναν εξαιρετικά ευφυή μαθηματικό γρίφο. Εδώ είναι και η ειρωνεία της υποθέσεως. Η λύση του γρίφου δίνεται κιόλας απ' το εξώφυλλο!" Κώστας Γεωργουσόπουλος

Xριστούγεννα 1972. Κορυφή του Ολύμπου. Ο Ελληνοϊταλός Διόνυσος Κολλίνι καλεί τους συγγενείς του για την αναβίωση ενός σικελικού εθίμου. Του αστυνομικού παιχνιδιού χαρτιών «έπεσε η νύχτα στο Παλέρμο», με αφηγητή του παιχνιδιού τον μπάτλερ και πιστό του φίλο. Στο τραπέζι του σαλονιού, υπό τη μουσική του Ριγκολέττο του Βέρντι, η τράπουλα μοιράζεται. Τα απλά χαρτιά είναι τα θύματα. Ο βαλές καρδιά ο δολοφόνος. Και ο άσσος μπαστούνι ο μαφιόζος, δηλαδή ο μόνος που γνωρίζει τον δολοφόνο. «Έπεσε η νύχτα στο Παλέρμο. Κλείστε τα μάτια. Ο δολοφόνος σηκώνει το χέρι. Ο μαφιόζος τα ανοίγει και βλέπει ποιος είναι ο δολοφόνος. Τα κλείνει. Μόλις χτυπήσω το χέρι μου, ανοίγετε όλοι τα μάτια και το παιχνίδι ξεκινά». Μπαμ! Αντί για το χέρι του αφηγητή, χτυπάει το κεφάλι ενός εκ των παιχτών στο τραπέζι… Νεκρός. Από την παλάμη του γλιστρά ο άσσος μπαστούνι. Στο όρος των θεών φτάνει η κόρη του Αλέξανδρου Ζαφείρη -διασημότερου Έλληνα ντεντέκτιβ- Άρτεμις. Αντιμέτωπη με ένα μυστήριο που συνέβη μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, μπροστά στα μάτια όλων. Στα κλειστά μάτια. Όλοι οι ύποπτοι ήταν παρόντες στον φόνο και όλοι θύματα του γεγονότος. Όχι όλοι. Κάποιος κρατούσε τον βαλέ καρδιά. "Πλοκή, ήρωες και ατμόσφαιρα του Σταυριανού θυμίζουν τα καλύτερα της Agatha Christie!" Πάνος Κοκκινόπουλος