“นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ชีวิตที่เหลืออยู่ของข้าภรรยาขอฝากไว้กับหลางจวิน...” ในคืนวันแต่งงาน สตรีที่ ‘หลี่มู่’ มีใจรักมั่นฝังใจพร่ำคำสัญญาออกมาอย่างหนักแน่น แต่เพียงคล้อยหลังดื่มสุรามงคล ชะตาชีวิตในชาตินี้ของเขาก็ต้องจบสิ้นลง! เขาผู้เคยเป็นถึงต้าซือหม่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งราชวงศ์ใต้ อยู่เหนือคนนับหมื่น อยู่ใต้คนเพียงคนเดียว สุดท้ายก็ถูกกำจัดภายใต้อุบายแผนสาวงาม ชาติใหม่นี้เขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนแปลงชะตาเดิม ในเมื่อชาติที่แล้ว ‘เกาลั่วเสิน’ ต้องเป็นม่ายอยู่หลายปีกว่าจะมาแต่งให้เขา ไยครานี้มิสู้เขาตัดหน้าแต่งงานกับนางก่อนเสียเลยเล่า ถึงเขาจะเป็นเพียงทหารตำแหน่งเล็กๆ ก็จะขออาจเอื้อมช่วงชิงบุตรสาวของขุนนางตระกูลสูงศักดิ์ ให้นางได้เรียกเขาว่า ‘หลางจวิน’ อีกครั้งให้ได้!

ที่สุดแล้ว ‘เกาลั่วเสิน’ ก็ต้องแต่งให้กับ ‘หลี่มู่’ อย่างเลี่ยงไม่ได้ โชคดีที่นางมีแม่สามีที่เอ็นดูนาง น้องสามีที่ต้อนรับนางเป็นอย่างดี ตัวหลี่มู่เองก็ให้เกียรติ กระทั่งกลางคืนยังแยกกันนอน! ช่วงเวลาที่เกาลั่วเสินคิดว่าเรียบง่ายแต่เปี่ยมสุขนี้ ทำให้นางแทบลืมเลือนชีวิตคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ของตน กระทั่งเกิดสงครามขึ้น หลี่มู่ถูกเรียกตัวไปออกศึก เขากลายเป็นตัวคานอำนาจของเหล่าขุนนาง เป็น ‘คนโปรด’ ที่ฮ่องเต้ฝากความหวังไว้สูง เวลานั้นนางก็ได้ล่วงรู้ถึงสิ่งที่สามีผู้นี้ซุกซ่อนไว้ในใจ ความทะยานอยากของเขาหาใช่เพียงเพื่อพิทักษ์บัลลังก์ แต่เป็นการครอบครองบัลลังก์นั่นต่างหาก!

ไม่ว่าจะในชาติก่อนหรือชาตินี้ หรือต่อให้หลี่มู่จะหลงรักบุตรสาวสกุลเกามากเพียงไร แต่ปณิธานรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่งก็ยังมาเป็นอันดับแรกเสมอ หนทางมุ่งสู่บัลลังก์ของเขายังคงอยู่ ยอมกระทั่งจะช่วงชิงเมืองหลวงเก่าอย่างฉางอันมาเป็นสินสอดให้ท่านพ่อตาเสียด้วยซ้ำ จนเมื่อเห็นนางปรากฏกายขึ้นที่อี้เฉิงอันห่างไกล อ้อนวอนขอร้องให้เขาล้มเลิกความคิดมักใหญ่ใฝ่สูงนั้นเสีย เขาก็ยังเลือกบอกให้นางรอ ขอให้นางเข้าใจเขา... แต่พอเห็นนางจะออกเดินทางจากไปแล้วจริงๆ กอปรกับท่าทีเย็นชาเหินห่างราวกับว่านับจากวันนี้ไปความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาของพวกเขาจะสิ้นสุดลง ปณิธานในใจเขาก็ถึงขั้นสั่นคลอนปริร้าว... บัลลังก์พวกนั้นจะยังมีค่าอันใดอีก หากข้างกายเขาไร้ซึ่งนาง

เกาลั่วเสินกับหลี่มู่ถูกเรียกตัวกลับมาเมืองเจี้ยนคัง ผลงานของหลี่มู่มีแต่เป็นที่ประจักษ์ชัดเจนประหนึ่งดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้า ทว่าเหล่าขุนนางกับเชื้อพระวงศ์กลับเริ่มไม่ชอบใจ หาทางขัดแข้งขัดขาเขา ถึงกับหยิบยกบทเพลงพิณที่นางเคยแต่งให้อดีตคู่หมายมาสั่นคลอนชีวิตคู่ของนาง เกาลั่วเสินเพิ่งรู้ว่าเวลาหลางจวินของนางกินน้ำส้มเข้าไปทั้งไหแล้วน่ากลัวเพียงไร เขาไม่ถามไถ่ คิดเองเออเอง ดีแต่ใช้อารมณ์ แสดงออกชัดว่าไม่เชื่อถือในตัวนาง แม้นอนเคียงกันก็ยังไร้ซึ่งคำพูด ทั้งที่รู้ว่าถูกผู้อื่นปลุกปั่น เขาก็ยังอุตส่าห์กระโดดลงไปเชื่อทั้งตัวอีก แล้วอย่างนี้ชีวิตคู่ระหว่างนางกับหลี่มู่จะไปรอดหรือ ครานี้ถ้านางไม่ ‘สั่งสอน’ ให้เขาหลาบจำ ครั้งหน้านางคงได้เจอสามีผู้ทำตัวน่าโมโหเช่นนั้นอีกแน่!

หลังสงครามครั้งใหญ่... ต้าอวี๋คล้ายได้กวาดล้างขุนนางชั่วครั้งใหญ่ไปด้วย บางคนเกษียณตัว บางคนถูกถอนรากถอนโคน บางคนเพิ่งขึ้นมามีอำนาจ ‘เกาลั่วเสิน’ นอกจากต้องมองบิดาวางตำแหน่งและจากไปโดยทำอะไรไม่ได้แล้ว กับสามีก็ได้แต่มองส่งเขาไปรบ แยกจากสามีบ่อยครั้งได้พบหน้าน้อยครั้ง ยิ่งนานวันต้าซือหม่าหลี่มู่ก็ยิ่งมีผลงานโดดเด่น ทั้งทหารและชาวบ้านล้วนประจักษ์ การรวมแผ่นดินทางเหนือขับไล่ชาวเจี๋ยก็เป็นแค่เรื่องที่รอเวลา ทว่าทั้งที่บ้านเมืองกำลังเข้าที่เข้าทางแล้ว พี่สาวผู้เป็นไทเฮาของนางกลับหวั่นเกรงในอำนาจของหลี่มู่ หวังใช้นางเป็นตัวประกันเพื่อไม่ให้เขารวมแผ่นดินทางเหนือสำเร็จ โดยหารู้ไม่ว่าการกระทำนี้ยิ่งเป็นการกระตุ้นให้เกาลั่วเสินสนับสนุนความคิดในอดีต ของสามีอย่างเต็มที่ เช่นนี้ก็ดีเลย นางเองก็เริ่มอยากจะเป็นสตรีที่สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้านี้แล้ว