สามีในนามไม่เคยผูกพันรักใคร่ก็ไม่เป็นไรหรอก แต่กระนั้นถึงกับยิงธนูปลิดชีพกันเช่นนี้... อยากให้ความแค้นเคืองติดตัวนางไปถึงปรภพหรืออย่างไร ทว่าที่สำคัญก็คือวิญญาณของเฉียวเจาสุดท้ายแล้วไม่ได้ไปปรโลก แต่หวนกลับมาเข้าร่างหลีเจาบุตรสาวอาลักษณ์ผู้หนึ่งเสียนี่ นางที่รู้คุณค่าของการมีชีวิตยิ่งกว่าใครจึงตั้งใจจะใช้ชีวิตให้ดี ผู้ใดจะคิดว่า ‘การใช้ชีวิตให้ดี’ นั้นยากเหลือแสน นางต้องดิ้นรนต่อสู้กับเรื่องราวในเรือนหลังของสกุลหลี แล้วไหนจะต้องมารับรู้ว่าสกุลเดิมของนางถูกวางเพลิงจนวอดอีก มิหนำซ้ำเซ่าหมิงยวนสามีเก่าผู้สะบั้นลมหายใจนางยังวนเวียนอยู่ใกล้ชิดยิ่งกว่าชาติก่อนมาก นางไม่อยากรักเขา คนที่เคยพรากลมหายใจของนางไป แต่หันไปทางใดก็เจอแต่เขา ส่วนเขาก็ไม่อยากแต่งสตรีคนใดเข้ามาแทนที่ภรรยาแต่ในนามผู้นั้น แล้วเหตุใดสวรรค์ถึงได้ทำราวกับจะขีดเส้นโยงสะพานให้ทั้งสองได้ลงเอยกันเช่นนี้เล่า

การได้พบกับหมอเทวดาหลี่อีกครั้งในชาตินี้ก็ราวกับความฝันแล้ว เฉียวเจายังนับว่าโชคดีที่ได้ใกล้ชิดหนทางที่จะได้พบหน้าเฉียวโม่ผู้เป็นพี่ชายมากยิ่งขึ้นด้วย และในที่สุดวันที่นางรอคอยก็มาถึง วันที่นางได้พบเขา ถึงแม้จะเป็นวันเดียวกับที่นางได้เห็นขบวนแห่ศพของตนเองก็ตาม... มิใช่เรื่องง่ายหรอกหนาที่ใครสักคนจะได้ยืนมองขบวนแห่ศพของตนเองเช่นนี้ มิหนำซ้ำยังมีกวนจวินโหวผู้ยิ่งใหญ่เป็นคนถือธงในพิธีให้นางด้วยตนเองอีกด้วย ทว่าหากเขาไม่ลงมือปลิดชีพนางในวันนั้น คงไม่ต้องมาถือธงในวันนี้ และหากเขาไม่ฆ่านางจริงๆ บทลงเอยของนางคงจะน่าอนาถยิ่งกว่านี้มาก ความรู้สึกระหว่างนางกับเขาช่างซับซ้อนจนนางอยากจะหนีไปให้ไกล ชีวิตที่เหลือนี้ขอแค่ได้เห็นพี่ชายมีความสุขนางก็พอใจแล้ว สำหรับเรื่องความรักที่เป็นจุดนำพามาซึ่งความทุกข์ตรมและพลัดพรากนั้น เฉียวเจามิขอเกี่ยวข้อง ไม่ต้องแต่งให้ใครอีกตลอดชีวิตได้เป็นดีที่สุด!

ในที่สุดเฉียวเจาก็ได้เข้าร่วมชุมนุมฟู่ซาน แผนการที่จะมีที่ยืนในหมู่สตรีและจะได้พบพี่ชายเร็วขึ้นนับว่าสำเร็จไปขั้นหนึ่งแล้ว ทว่าสิ่งที่นางพบในคราแรกที่ได้เข้าชุมนุมมิใช่เพียงถูกกลั่นแกล้งกีดกัน แต่ยังมีการเห็นคนวางยาพิษกัน และต้องถูกกระทำจนเลือดตกยางออก การวางยาพิษกันนั้นยังพอทำเนา เพราะมิใช่กับตัวนางโดยตรง แต่ต้องถูกกระทำจนเลือดตกยางออกนั้นเกิดกับนางอย่างแท้จริง เฉียวเจายอมถูกท้าทายเป็นเป้าธนูให้กับบุตรสาวของเจียงถัง ทั้งๆ ที่นางกลัวสิ่งที่เรียกว่า ‘ธนู’ มากกว่าใครหน้าไหน แต่การเดิมพันครานี้เป็นเช่นนี้ นางจึงต้องกลั้นใจยอมรับ ทว่าที่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าธนูก็คือจิตใจและความหลงใหลของคน การที่นางได้รู้ว่าเจียงหย่วนเฉาชมชอบนางนั้นมิได้นำพามาซึ่งความปีติยินดีแต่อย่างใด ปัญหาของนางมีเซ่าหมิงยวนเป็นจอมชักนำมาอยู่แล้ว อย่ามีเจียงหย่วนเฉาช่วยนำพามาเพิ่มได้หรือไม่ ขอทีเถิด!

ความผูกพันนั้นคือบ่อเกิดแห่งทุกข์โดยแท้ หากไม่มีความผูกพัน คนรอบตัวนางมากเท่าใดที่จะไม่ต้องทุกข์ อย่างอู๋เหมยซือไท่ที่รักท่านปู่ อย่างเจียงหย่วนเฉาที่ปักใจในตัวนาง หรืออย่างเซ่าหมิงยวนเอง ก็เพราะยึดติดกับความรู้สึกผิดต่อนางมากเกินไปจึงทุกข์ยิ่ง แต่นอกจากความผูกพัน ก็ยังมีความเกลียดชังที่ชวนให้เป็นบ่อเกิดแห่งทุกข์ด้วย เป็นต้นว่าเหมาซื่อที่ทำร้ายพี่ชายของนาง หรือเสิ่นซื่อที่ว่าร้ายบุตรชายซ้ำๆ แม้กระทั่งเซ่าซียวนที่รังเกียจพี่ชายว่าใจร้ายกับเฉียวเจาก็ยังเป็นความเกลียดชังเลย ทว่าระหว่างเฉียวเจาไม่มีทั้งความผูกพันและความเกลียดชังต่อเซ่าหมิงยวน แต่ชีวิตใหม่ของนางนี้กลับเกาะติดกับเขาจนแยกไม่ออกเสียแล้ว ขณะคนนอกมองเข้ามายังเห็นว่านางกับเขาตัวติดกัน สวรรค์ อยากแยกจากใครเหตุใดจึงผลักไสเขาเข้ามาใกล้นางเช่นนี้ ถึงกับต้องมอบจุมพิตแรกทั้งที่ไม่ได้คิดรักเลยหรือนี่ ใช่ว่าสวรรค์จะโหดร้ายกับนางอีกคราแล้วหรือไม่

ข่าวคดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นในอารามซูอิ่งกับวัดต้าฝูถูกส่งออกไปทางนกพิราบ เจียงหย่วนเฉาได้รับคำสั่งให้มาสืบคดีให้กระจ่างชัด ส่วนเจียงสืออีก็พยายามเข้ามาใกล้ชิดเฉียวเจามากจนแปลกชอบกล ชีวิตของนางวุ่นวายเท่านี้ก็พอแล้ว ดันมีเรื่องที่ไทเฮาจะไหว้วานนางไปต่างเมืองอีก ทว่านี่กลับเป็นสิ่งที่นางรอคอยอย่างมาก เฉียวเจาใช้ข้ออ้างว่าต้องไปหาวัตถุดิบปรุงยาเพื่อออกจากเมืองหลวง แต่แท้ที่จริงนางตั้งใจกลับไปสืบคดีเพลิงไหม้ที่บ้านเดิมต่างหาก แล้วสวรรค์ก็ช่างเป็นใจส่งโอกาสนี้ พร้อมองครักษ์ที่แสนดีมาให้นาง องครักษ์ที่ว่าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นเซ่าหมิงยวนและสหายอีกตามเคย เอาเถิด ในเมื่อแยกกันไม่ออกแล้วก็อยู่ร่วมกันไปเสียเลย ทว่าเฉียวเจาไม่มีทางคิดว่าเขาจะเข้ามาใกล้ชิดนางมากเพียงนี้ ลมหายใจรินรดกัน ผิวกายสัมผัสกันปานนี้ นี่มากเกินไปแล้วหรือไม่ เซ่าหมิงยวนเจ้าคนจิตใจชั่วร้าย นี่ภรรยาเจ้ายังสิ้นใจไปไม่ถึงปีเลยนะ!

ก่อนหน้าชาติที่แล้วนางต้องติดหนี้บุรุษผู้นี้เป็นแน่ ชาติก่อนถูกเขายิงธนูสังหารกับมือยังไม่พอ ชาตินี้ยังต้องโดนเขาตามพัวพันอย่างไม่ลดละ มิหนำซ้ำยามนี้ความสัมพันธ์ก็ผูกกันแสนจะยุ่งเหยิง แทบจะแยกเขาแยกนางไม่ออก ราวกับเป็นคนคนเดียวกันก็มิปาน แต่ขอทีเถอะ อย่างไรนางก็ไม่อยากรักเขา นางยังมีเรื่องราวที่ต้องทวงความยุติธรรมให้สกุลเฉียว ยิ่งได้รู้ชัดแจ้งว่าทุกคนต้องตายเพราะมีคนปองร้าย ยิ่งอยู่นิ่งเฉยไม่ได้ ไหนจะต้องหาทางจัดการลากตัวการใหญ่ลงมารับโทษอีก เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงบ้านเมืองและบุรุษบนบัลลังก์ผู้นั้น แล้วนางจะมิใช่ต้องกระทำการใดอย่างระมัดระวังมากขึ้นหรือ แต่จะว่าไปก็สงสารเซ่าหมิงยวนนัก เขาอยู่ในนรกมายี่สิบปีก่อนจะได้พบเจอและหลงรักนาง หากเขาต้องกลับไปมีชีวิตแบบนั้นอีก คงเหมือนตายทั้งเป็นเป็นแน่แท้ ทว่านางมิอาจรักใครได้ หวนคืนมาครานี้นางไม่มีเวลาให้ความรักความผูกพันใดกับใครจริงๆ

ความโชคดีในสายตาของคนอื่นๆ รอบข้างมักเกิดจากการทุ่มเทความคิดให้มากขึ้นก็เท่านั้น เฉียวเจาได้ ‘ความโชคดี’ ในวิชาแพทย์และศาสตร์ต่างๆ มาก็เพราะความตั้งใจและการฝึกฝน แล้วในวันนี้ศาสตร์ต่างๆ รวมทั้งความรู้ความสามารถที่นางเพียรพยายามก็ล้วนนำมาช่วยเหลือตนเอง นางสืบคดีจนพบตัวการใหญ่ นางรอดพ้นอันตรายเพราะความสามารถ นางช่วยชีวิตคนที่นางรักไว้ด้วยสองมือ ด้านเซ่าหมิงยวนเองก็มิเคยทำให้นางผิดหวัง ตั้งแต่นางเปิดใจให้เขา เขาก็มีแต่ปกป้อง ดูแล และรักใคร่นางมากยิ่งขึ้น ทว่าครานี้ความวาดหวังของนางเป็นสิ่งที่นางหวาดหวั่นยิ่งนัก การเผชิญหน้ากับพวกสิงอู่หยางนั้นมิใช่เรื่องง่ายดาย โดยเฉพาะครานี้มีเจียงหย่วนเฉาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เขาที่เคยพูดว่าชมชอบ ‘เฉียวเจา’ ถึงขั้นต้องการให้นางตาย! แม้แต่ในห้วงลมหายใจสุดท้ายนางก็ยังไม่รู้สาเหตุของเรื่องนี้ด้วยซ้ำว่าเพราะอะไร เฉียวเจามิได้ร้องขอให้เขาไว้ชีวิต และไม่ได้รอคอยให้เซ่าหมิงยวนมาช่วยตน นางแค่จะจดจำเอาไว้ว่าหากตนเองรอดชีวิตไปได้ อีกฝ่ายควรจะพบเจออะไรบ้าง เจียงหย่วนเฉาผู้นี้นางจะไม่มีวันให้เขาได้พบเรื่องดีๆ ในชีวิตอีกเลย จำไว้!

ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ กลับเกิดเรื่องวุ่นวายมากมายไปหมด มีข่าวลือเรื่องที่เซ่าหมิงยวนคือบุตรชายภรรยาลับของจิ้งอันโหวแพร่กระจายไปทั่ว คนที่กระทำเรื่องนี้ย่อมไม่หวังดีต่อเขาอย่างแน่นอน จิ้งอันโหวที่รักเซ่าหมิงยวนมากกว่าผู้ใดปกป้องเขาด้วยการบอก ‘ความจริง’ ความจริงที่อาจทำให้เขาต้องพบเจออันตรายจนถึงแก่ชีวิตได้ ด้านเฉียวเจาก็มิได้อยู่อย่างสบายกายสบายใจนัก จู่ๆ ก็ถูกเชิญให้ไปร่วมการประชันศาสตร์ต่างๆ ระหว่างสองแคว้น เรื่องการประชันซึ่งหน้านั้นไม่เท่าไรหรอก แต่ที่ย่ำแย่คือนางกลายเป็นเป้าปองร้ายของผู้อื่น ทางด้านเจียงหย่วนเฉาก็ใกล้จะหลุดพ้นจากบ่วงบางอย่างที่เคยพันธนาการเขาแล้ว แน่นอนว่าย่อมมีเวลามาวุ่นวายกับเฉียวเจามากยิ่งขึ้น แต่เขาคิดว่าบุรุษอย่างเซ่าหมิงยวนจะยอมให้ใครมาวุ่นวายกับสตรีที่ตนรักหรือ หากเซ่าหมิงยวนยังไม่ตาย ต่อให้เป็นองครักษ์จินหลินทั้งกองก็อย่าได้หมายจะพรากนางไปเลย นี่ยังไม่นับรวมว่าเฉียวเจาเองก็ไม่มีวันยอมด้วยเช่นกัน

ชีวิตของเซ่าหมิงยวนมีความปรารถนาสูงสุดสองอย่าง หนึ่งคือสั่งสอนพวกต๋าจื่อให้ไม่กล้ารุกรานแผ่นดินต้าเหลียงตลอดกาล สองคือตบแต่งเฉียวเจาเป็นภรรยาอยู่ครองคู่กันจนแก่เฒ่าผมหงอกขาวโพลน สำหรับข้อหนึ่งนั้นเขานับว่าทำสำเร็จในช่วงเวลานี้แล้ว ขาดก็แต่เรื่องที่สองที่กำลังจะทำ ด้วยชีวิตทุกวันล้วนไม่มีอะไรแน่นอน เขาจึงตัดสินใจขอนางแต่งงานในวันนี้ ทั้งๆ ที่เขากำลังถูกจับกุม และไม่รู้ว่าจะได้ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันอีกหรือไม่ ทว่าใครจะคิดว่าเฉียวเจาจะตอบตกลงทันที นางไม่รังเกียจที่เขาเป็นเพียงบุตรชายกำพร้าของนักโทษ ไม่รังเกียจเรื่องใดๆ ในชีวิตของเขาทั้งสิ้น ส่วนเฉียวเจานั้นคิดได้ง่ายกว่าเขามาก นางเพียงอยากเป็นภรรยาที่แท้จริงของเขา ถึงการมีชีวิตอยู่จะต้องลำบากยากเย็นปานใด ก็ยังโชคดีกว่าตายไปเป็นแน่ สองชีวิตที่ยอมอยู่ยอมตายด้วยกันอย่างไม่หวาดหวั่นต่อสิ่งใดกำลังจะได้พบเจอ ‘เรื่องดี’ ทว่ากลับเกิดเรื่องร้ายกับเฉียวเจา นางทรมานจนแทบจะคิดภาพตนเองมีชีวิตต่อไปไม่ออกอีก เซ่าหมิงยวน ท่านกอดข้าที ข้าคิดถึงท่านแล้ว...

สามีภรรยาแรกสัมผัสความหรรษาจากรสเสน่หาย่อมคลอเคลียกันทุกเช้าค่ำในจวนกวนจวินโหวอบอวลด้วยบรรยากาศหวานชื่น แต่ภายนอกกลับเกิดคลื่นลมขึ้นไม่เว้นวัน วังองค์หญิงใหญ่ฉางหรงเกิดเรื่องจนฉือชั่นแสนจะวุ่นวายใจ มารดาของเขาตั้งครรภ์กับชายบำเรอจนไทเฮาผู้เป็นยายถึงกับสั่งให้ทำในสิ่งที่เลวร้ายที่สุด แต่หากเปรียบเทียบกับความไม่สงบนอกวังหลวงอื่นๆ แล้วเรื่องนี้กลับดูเล็กน้อยลงไปทันทีรุ่ยอ๋องกับมู่อ๋องต่างก็หวังในอำนาจ หมายปองราชบัลลังก์ คราใดที่มีโอกาสย่อมพร้อมที่จะถือมีดเข้าห้ำหั่นกันอย่างแน่นอน แต่ที่คาดไม่ถึงมากที่สุดคงเป็นเรื่องของเจียงหย่วนเฉา เขามิใช่เพียงคนที่เป็นองครักษ์ผู้หนึ่งอีกต่อไป เรื่องราวมากมายถาโถมเช่นนี้ เฉียวเจาก็ยังมิต้องหวาดหวั่นสิ่งใด การมีเซ่าหมิงยวนเป็นท้องฟ้าให้นางเช่นนี้คือโชคดีอันดับหนึ่งในชีวิตนางจริงๆหวนคืนกลับมามีชีวิตต่อไปในครานี้ นางต้องรักษาลมหายใจตนเองไว้และมีความสุขตลอดไปให้จงได้