“อัศศิริ ธรรมโชติ เป็นนักเขียนซึ่งได้แสดงออกแล้วว่าวรรณกรรมเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ไม่ใช่เพียงสิ่งที่อ่านเล่นในยามว่างเท่านั้น วรรณกรรมเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์ทางการเมือง ประวัติศาสตร์ และสังคม งานของอัศศิริจึงมิใช่งานที่อ่านเสร็จอาจวางลงตรงไหนก็ได้แล้วนอนฝันหวาน แต่เป็นงานที่ก่อให้เกิดความหรือความรู้สึกใหม่ ความเด็ดเดี่ยวและความหวั่นไหว ความจริงและความจอมปลอม ความเงียบและความเพรียกหา คำถามและความหวัง เหล่านี้เหมือนประกายไฟระยิบระยับอยู่ในเรื่องสั้นของเขา ท่ามกลางอาณาจักรวรรณกรรมบ้านเราซึ่งถูกวางยาและเงียบเหงามาช้านาน” (คำนิยมโดย สุภัทร สวัสดิรักษ์)