เมื่อเรารู้สึกว่าว่างเปล่าอย่างถึงที่สุด เราจะไลฟ์เฟซบุ๊ก ในค่ำคืนเปลี่ยวเหงาของเมืองใหญ่ เราถูกแบ่งแยกเป็นหน่วยย่อย เราแก่งแย่งแข่งขัน จนเราไม่สามารถกลับคืนสู่กันและกันได้อีกเลย เราอวดโอ่ความสุข ความสำเร็จ ชีวิตหรูหรา ฯลฯ แล้วพอวันจันทร์มาถึง มันก็กลับเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องโอดครวญ รถติด หงุดหงิด เราเป็นแบบนี้กันมาปีแล้วปีเล่า เราไม่เลือกชีวิตเอาสักทาง วัยวันผ่านพ้นไปจากเลขสอง เลขสาม สู่เลขสี่ ยิ่งนานวันที่ล่วงไปโดยยังไม่เข้าใจ ยังไม่รู้ว่าชีวิตนี้ต้องการอะไร เราจะยิ่งเกลียดวันจันทร์ เพราะแท้จริงแล้วเรากำลังเกลียดตัวเอง