Ο Γεώργιος Βιζυηνός (1849-1896) γεννήθηκε σε ένα χωριό της Ανατολικής Θράκης. Από μικρός ορφάνεψε και δυσκολεύτηκε πολύ να μορφωθεί. Αναγκάστηκε να αλλάξει πολλές δουλειές και προσπάθησε να καθιερωθεί σαν ποιητής από τα μαθητικά του χρόνια. Σήμερα τον θυμόμαστε κυρίως για τα διηγήματά του τα οποία δημοσίευσε την δεκαετία του 1880 σε διάφορα περιοδικά και με τα οποία χωρίς υπερβολές ανακαίνισε την ελληνική πεζογραφία δίνοντας ένα ψυχολογικό βάθος στους ήρωές του που ως τότε δεν υπήρχε στην ελληνική λογοτεχνία. Τα γνωστότερα διηγήματά του είναι τα ακόλουθα: "Το αμάρτημα της μητρός μου", "Ποίος ήτον ο φονευς του αδελφού μου" και "Το μόνον της ζωής του ταξείδιον" εμπνευσμένα από την οικογένειά του. Τελικά οι μόνιμη οικονομική του δυσχέρεια αλλά και ο άτυχος έρωτάς του για μια ανήλικη μαθήτριά του τον οδήγησαν σε φρενοκομείο όπου πέθανε το 1896. Το "Ποίος Ήτον ο Φονεύς του Αδελφού μου" είναι κι αυτό ένα αυτοβιογραφικό διήγημα το οποίο εκδόθηκε κι αυτό το 1883 στο περιοδικό Εστία.