ความเงียบเป็นบรรยากาศชนิดเดียวที่ทำให้ความเจ็บปวดเจริญเติบโตขึ้นเรื่อยๆ มันงอกงามขึ้นอย่างมีคุณภาพและมากเสียจนสามารถครอบครองพื้นที่ภายในอกคนเราได้ บางครั้งมันเพิ่มปริมาณมหาศาลเกินกว่าที่ใครคนหนึ่งจะทานรับไหว มันรอเวลาที่เหมาะสมอยู่ภายในนั้น ซุกซ่อนอย่างดีราวกับจำศีลด้วยท่าทางสำรวมและสงบและเงียบเชียบจนกว่าจะถึงเวลาที่จะระเบิดออกมาเป็นความหรรษาอย่างน่าพรั่นพรึง 2. พวกเขาทุกคนก็อยู่ในลักษณะซึ่งความวุ่นวายเป็นเจ้าข้าวเจ้าของชีวิต มากกว่าที่พวกเขาได้เป็นเจ้าข้าวเจ้าของชีวิตของพวกเขาเองเสียอีก 3. ความพรั่นพรึงเป็นหนึ่งในกระบวนการสร้างความเสียหายภายในจิตใจของเธอ 4. ฉันชอบที่จะติตัวเองเสมอเพื่อเป็นการเรียนรู้และพยายามสร้างพัฒนาการในด้านที่ถูกติให้ดีขึ้นในคราวต่อๆ ไป 5. การนอนที่เพียงพอเป็นการให้เกียรติวันใหม่ที่งดงาม 6. ฉันก็ควรจะให้อภัยหรือให้โอกาสเขาสักครั้งหนึ่งด้วยเห็นแก่ความเป็นมนุษย์ มนุษย์ทุกคนควรจะได้รับสิ่งล้ำค่านี้สักครั้งหนึ่งหรือมากกว่านั้นหากเขาสำนึกผิดและกลับตัวกลับใจได้ ไม่เช่นนั้น ฉันเองต่างหากที่จะรู้สึกหมองไหม้และก่อเกิดความเกลียดชังขึ้นภายในจิตใจ หากมนุษย์ไร้ซึ่งความเมตตาและอภัยต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกันแล้ว มนุษย์ผู้ไม่เมตตาและไม่ให้อภัยใครเลยต่างหากที่จะรวดร้าว แข็งกระด้าง และน่ากลัวราวกับภายในนั้นเป็นที่สิงสถิตของสัตว์ร้าย