‘ภาพในอดีตหมุนวนกลับมาราวกับมันเพิ่งผ่านมาได้ไม่นาน ภาพรอยยิ้มตอนเจอเขายืนรออยู่หน้าโรงหนัง สายตาที่สื่อมาจากใจตอนเขาตามมาส่งที่ท่าเรือ เสียงร้องเพลงตอนเขาพายเรือให้นั่งในเขาดิน รอยจุมพิตแรกที่เขามอบให้ คืนแต่งงานที่หวานชื่น หรือจะเป็นความขมขื่นที่เราไม่เข้าใจกัน มันหมุนวนกลับมาราวกับว่ามันเพิ่งผ่านมาไม่นาน’ \—- ‘วินาทีที่เราสบตาเขา เป็นวินาทีที่ไม่มีวันลืม ที่เขาบอกกันว่าดวงตาคือหน้าต่างหัวใจ เป็นสื่อของความคิดที่มาจากจิตใจนั้นจริงที่สุด แววตาคู่นั้นมันเปี่ยมไปด้วยความรักอย่างล้นเหลือ ถึงได้แสดงออกให้เราเห็นถึงเพียงนี้ ทำให้เราตัดสินใจได้ว่า บางที นายช่างอาจเป็นคนที่เรารอ อาจเป็นคนที่พรหมลิขิตขีดเส้นไว้ให้เรา ต้องคู่กับเขาแล้วก็เป็นได้’ \—- ‘กลอยใจไดอารี’ เรื่องเล่ากึ่งนวนิยายจากชีวิตจริงของ กลอยใจ อนันตวัฒน์ และ นายช่างมังกร อนันตวัฒน์ คู่ชีวิตที่ใช้เวลาร่วมกันยาวนานกว่าห้าสิบปี ตราบลมหายใจสุดท้ายของชีวิต