“พี่พาใครไปที่คอนโดหรือเปล่า” นับดาวพยายามสูดกลิ่นน้ำหอมภายในรถ แม้จะเจือจางลงแล้วแต่เธอก็รู้ว่านั่นเป็นน้ำหอมผู้หญิง เพิ่มความน่าสงสัยมากขึ้นไปอีกเมื่อเขาเงียบไม่ยอมตอบ “พี่พาใครมาที่ห้อง และก็พาขึ้นรถคันนี้ด้วย” เธอยังจี้ไม่ลดละ ‘ใช่แล้ว’ นับดาวนึกในใจ และนาทีนั้นน้ำตาก็ไหลเอ่อออกมา เธอรับไม่ได้ที่ภูดิทพาผู้หญิงคนอื่นไปในที่ที่เราเคยอยู่ด้วยกัน “ใช่ผู้หญิงที่แม่พี่พูดถึงหรือเปล่า” เธอกลั้นใจถามทั้งที่ไม่อยากถาม แต่ถ้าใช่จริง ๆ ก็ต้องเป็นหล่อนนั่นแหละที่แอบเอารูปมาจากภูดิท และจัดการทำลายชีวิตเธอ “อือ” “โอเค เพราะงั้นถ้าพี่ไม่ได้ปล่อยรูป ก็ต้องเป็นแฟนของพี่ที่ทำ” “ไม่ใช่แฟน” ภูดิทย้อน “โทษที! ต้องเรียกว่าอะไรดีล่ะ? เมีย ว่าที่คู่หมั้น หรือว่าที่ภรรยา” นับดาวสวนกลับไม่ลดละ พานให้ชายหนุ่มปวดหัวไม่เป็นอันขับรถ เขาตัดสินใจหายูเทิร์นที่ใกล้ที่สุด เพื่อวนกลับเข้ามาในกรุงเทพมหานครอีกครั้ง โดยที่นับดาวยังคงนั่งสะอื้นอยู่ข้างกาย นึกเสียดายเวลาที่หลงคารมคบหากับเขามาหลายปี “พี่เคยเสียดายเวลาหรือเปล่า...ตอนที่เราอยู่ด้วยกัน” “ไม่” เขาสามารถตอบได้ทันที โดยที่นัยน์ตาคมขุ่นจดจ้องทางข้างหน้า “แต่นับโคตรเสียดายเวลาเลย ทำไมพี่ถึงชั่วได้ขนาดนี้ ลูกผู้ชายเขาไม่ทำกันหรอกนะ”