دری در کار نیست و جستار مرد تنهای خدا تامس وُلف سیوهشتساله مُرد، با دو رمان بلند و مجموعهای از داستانهای کوتاه و البته هزاران صفحه دستنوشتهای که میبایست پسامرگ تنظیم و منتشر میشدند؛ اما متن کامل «دری در کار نیست» اگر در زمان حیات او روی انتشار ندید دلیلش وسواس نویسندهی جوان یا سختگیریِ ویراستارش نبود، بلکه چون همان دو پارهی نخستین داستان که پنج سال قبل مرگش در مجلهای منتشر شد به سبب زبان گزنده و تصویرهای بیرحمانه و اشارات صریح داستان که با نثری افسونگر روایت میشود به دادگاه و طرح دعوی انجامید. راز افسونگری نثر وُلف در توجهش به جزئیات و نورها و رنگها و لحظهها و حرکات و صداها و اجراهای زبانیِ آنهاست. وُلف به سبک روایتگری جیمز جویس و مارسل پروست علاقه داشت و ملهم از شیوههایی بود که آنها برای بیان حسهای مبهم و متناقض و گاه آشوبندهی آدمی در پیش میگرفتند. هرچه باشد، میدانیم خودش را از تبار نویسندگان تراژیک (نه تراژدینویس) میدانست که دلمشغول «احساس مرگ و تنهایی، آگاهی از کوتاهی عمر و بار سنگین اندوه»اند و «از دل این درد فقدان، این شوریدگی تلخِ برآمده از مالکیتی گذرا، این سرافرازیِ ویرانگرِ نهفته در یک دَم، چکامهی سرور» میآفرینند.
Author
People best know American writer Thomas Clayton Wolfe for his autobiographical novels, including Look Homeward, Angel (1929) and the posthumously published You Can't Go Home Again (1940). Wolfe wrote four lengthy novels and many short stories, dramatic works and novellas. He mixed highly original, poetic, rhapsodic, and impressionistic prose with autobiographical writing. Wolfe wrote and published books that vividly reflect on American culture and the mores, filtered through his sensitive, sophisticated and hyper-analytical perspective. People widely knew him during his own lifetime. Wolfe inspired the works of many other authors, including Betty Smith with A Tree Grows in Brooklyn, Robert Morgan with Gap Creek; Pat Conroy, author of Prince of Tides, said, "My writing career began the instant I finished Look Homeward, Angel." Jack Kerouac idolized Wolfe. Wolfe influenced Ray Bradbury, who included Wolfe as a character in his books. (from Wikipedia)
