ระหว่างเดินกลับบ้าน จู่ ๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก คุณน้าใจดีเลยให้ฉันเข้าไปหลบฝนในร้านเช่าหนังสือของเธอ นั่นจึงทำให้ฉันได้พบกับ ‘รักแรก’ ที่อบอุ่นยิ่งกว่าดวงตะวัน เขาผู้มีรอยยิ้มนุ่มนวลเป็นเอกลักษณ์ และมักจะมองมาที่ฉันอย่างอ่อนโยนอยู่เสมอ เราทำความรู้จักกันเพียงระยะเวลาสั้น ๆ ทว่ากลับจดจำทุกรายละเอียดของกันและกันแม้วันเวลาจะผ่านไปสามปี เขาผู้ซึ่งจับมือฉันไว้ และมอบความกล้าให้ฉันก้าวขาเข้าไปในหัวใจ...ที่เต็มไปด้วย ‘รัก’ “พี่ชื่ออะไรเหรอคะ” จบคำถามฉันไม่นานนัก ร่างสูงตรงหน้าก็หันมาหาฉันตรง ๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มอบอุ่นยิ่งกว่าสายลมในตอนนี้ “รักครับ” “...” “พี่รักนะครับ น้องคนดี”