ส. พลายน้อย นักเขียนสารคดีผู้มีผลงานดีเด่นทางด้านวรรณกรรม สาขาวรรณศิลป์ (สารคดี) นำเรื่องรามเกียรติ์ซึ่งเป็นวรรณคดีเรื่องยิ่งใหญ่ของเอเชีย มาเล่าใหม่ให้สั้นกระชับ แต่คงเนื้อหารายละเอียดไว้ครบถ้วน ช่วยให้รู้เรื่องได้เร็วขึ้น และแทรกเรื่องเกร็ดเบ็ดเตล็ดต่างๆ ซึ่งหนังสือเล่มอื่นไม่มี "ในด้านความเชื่อของประชาชนก็ยังมีความรู้สึกผูกพันกับเรื่องรามเกียรติ์อยู่มาก ตามความรู้สึกของคนรุ่นเก่า แม้จะชอบฟังชอบดู แต่ก็มีความกลัวเกรงอยู่บ้าง เช่น ห้ามนำรูปยักษ์รูปมารเข้าบ้าน เคยมีเรื่องเล่ากันว่า หัวโขนฝ่ายยักษ์กับหัวโขนฝ่ายวานร เมื่อเอาไปเก็บรวมไว้ในห้องเดียวกัน เคยวิวาทสู้รบกัน หรือเมื่อสวมแล้วถอดไม่ออก ต้องให้ผู้รู้ที่มีประสบการณ์แก้อาถรรพ์ ที่เห็นได้ชัดอีกอย่างหนึ่งก็คือ คนเฒ่าคนแก่สมัยก่อนชอบเรียกหนุมานว่า หัวละมาน เรียกคนที่มีรูปร่างใหญ่โตว่า ยักษ์ปักปลั่น เรียกลูกอกตัญญูทำร้ายพ่อแม่ว่า ลูกทรพี เรียกคนที่ทำเกินคำสั่งว่า เหาะเกินลงกา เรียกคนที่ทำหน้าเศร้าว่า ทำหน้าเป็นนนทุก เรียกคนที่ทำหน้าถมึงทึงว่า ตีหน้ายักษ์ นอกจากนี้ยังมีสำนวนโวหารที่มาจากเรื่องรามเกียรติ์อีกมากมาย"