มิวส์ของฉินหร่านตายแล้ว ภาพวาดของเขาก็ตายตามไปด้วย เขาที่สูญสิ้นแรงบันดาลใจพลัดหลงเข้าไปในหมู่บ้านเร้นลับกลางป่าเขาเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ ได้พบใครบางคนที่งดงามเย็นชาดั่งหิมะน้ำแข็ง ทำให้เขารู้สึกถูกใจตั้งแต่แรกเห็น เพื่อให้ได้แหล่งกำเนิดแรงบันดาลใจใหม่ ฉินหร่านจึงเปิดฉากรุก ตามจีบคนงามด้วยสารพัดวิธี แต่คนงามกลับปฏิเสธเขาอย่างเย็นชา ฉินหร่านคิดใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ หลอกให้อีกฝ่ายตามเขากลับเข้าเมือง แต่แล้วกลับพบว่าคนงามที่นอนด้วยกันแท้จริงแล้วไม่ใช่มนุษย์ คิดจะหนีก็สายเกินไป... "หร่านหร่าน เจ้าอยากวาดข้ามิใช่หรือ" "หร่านหร่าน เจ้าบอกว่าจะไม่ทอดทิ้งข้ามิใช่หรือ" "หร่านหร่าน...เจ้าควรเรียกข้าว่าฟูหลาง" "...ข้าจะกลืนกินเจ้าลงท้องทั้งเนื้อหนังและกระดูก"