“บุปผาน้อย เรามาแลกร่างกายคืนกันเถอะ” . เสี่ยวหลันฮวากลืนน้ำลายอีกคำ “มีอยู่เรื่องหนึ่ง...” . “ว่ามา” . “พอแลกร่างกายกลับคืนแล้ว...ห้ามสังหารข้านะ” . ตงฟางชิงชางนิ่งเงียบอยู่ครู่ ไม่นานก็ระเบิดเสียงหัวเราะที่ฟังแล้วชั่วร้ายสุดขีดออกมาเช่นทุกครั้ง “ได้สิ ข้าจะไม่สังหารเจ้า” เพียงแต่คำว่า ‘โกหก’ ซึ่งปรากฏอยู่บนหน้าเขานั้นชัดเจนจนเสี่ยวหลันฮวามองปุ๊บก็รู้ปั๊บ . เสี่ยวหลันฮวาอยากจะร้องไห้ “เช่นนั้นก็ไม่แลก อยู่กันอย่างนี้แหละ ไม่ต้องแลกคืนไปตลอดชีวิต” . ตงฟางชิงชางกัดฟัน เอ่ยเสียงเย็น “นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะตัดสินใจได้” . เขายื่นมือมาจะคว้าตัวเสี่ยวหลันฮวา นางนึกหวาดกลัวอยู่ในใจ แต่มีหรือจะยอมให้เขาจับ รีบซอยเท้าถอยหนี . ตงฟางชิงชางขมวดคิ้ว “ยืนนิ่งๆ!”