
ชีวิตหนึ่งที่ถูกรังเกียจเหยียดหยาม และถูกประณามว่าเป็น “เลือดไพร่” ทั้งที่อีกส่วนหนึ่ง เลือดแห่งตระกูลอันทรงเกียรติมีอยู่ในกายเธอเต็มเปี่ยม วันเวลา ได้ละลายทิฐิมานะและแรงแค้น ในหัวใจกลับร่ำร้องเรียกหาเลือดไพร่ที่เคยประณามไว้ และเธอ...มัสยา คือเลือดไพร่ก้อนนั้น ที่จำต้องก้มหน้ารับชะตากรรมที่เปลี่ยนแปลง ดั่งนกน้อยเข้าสู่กรงทอง...เพียงก้าวแรกที่เหยียบย่างสู่ “รัตนมหาศาล” ทุกสิ่งทุกอย่างนำความหนาวเหน็บและว้าเหว่เข้าสู่หัวใจอย่างสุดจะหลีกเลี่ยง สายตาแห่งญาติมิตรช่างหมางเมิน ชิงชัง และแสนรังเกียจ หากในโลกนี้ ความดีย่อมชนะอุปสรรคทุกอย่างแม้แต่หัวใจคน มัสยาเติบโตสวยงามท่ามกลางความมีศักดิ์พร้อมเกียรติยศ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นความต้องการของท่านผู้หญิงรัตนมหาศาล มัสยาเป็นให้ได้ดังใจท่านทุกประการ ในสิ่งแวดล้อมที่เธอน่าจะสุขสบายและพึงใจ ตรงกันข้ามในส่วนลึกของหัวใจ กลับร่ำร้องเรียกหาความอบอุ่นจากใครคนหนึ่ง ที่เธอแอบซ่อนไว้ในหัวใจอย่างเงียบเชียบ เขา...ผู้ที่น่าจะเกิดมาเป็นเทพบุตรแห่งความเฉยเมย เขา...ผู้ซึ่งไม่เคยให้ความสำคัญแก่สิ่งใดมากไปกว่าการกินเหล้าและสังสรรค์กับเพื่อนฝูง พี่ลักษณ์...เจ้าของพวงมะลิพวงน้อย ที่มัสยาแอบเก็บไว้ด้วยหัวใจบูชา! หากในความเฉยเมยที่ใครต่อใครต่างเอือมระอา ใครจะหยั่งรู้ได้ว่าเขาได้ซุกซ่อนสิ่งใดไว้ หัวใจรักอันบริสุทธิ์ของเธอผู้นั้นค่อยๆ เซาะหัวใจที่แข็งแกร่งของเขาให้หลอมละลายลงอย่างราบคาบ แต่ขวกหนามที่รออยู่ข้างหน้าเล่า...เขาจะทำอย่างไร? ในความสับสนของใจสองดวงที่หวาดกลัวต่อกำแพงที่กีดกั้น “ทูตสวรรค์” ที่แสนมีเมตตา ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยให้ใจสองดวงที่กระเจิดกระเจิงมาพบกันในจุดแห่งรัก หลอมประสานให้หัวใจรักบริสุทธิ์ทั้งคู่ ที่ยังขลาดกลัว ให้กล้าต่อสู้กับความจริง และความต้องการแห่งใจของกันและกัน ท่านชายสดายุ...ฑูตสวรรค์แห่งรักของเขาและเธอ! มัสยา บทประพันธ์เพชรน้ำเอกอีกชิ้นหนึ่ง จากปลายปากกาของ “พนมเทียน” เรื่องราวของสาวน้อยมัสยา สายกำเนิดที่มีความเป็นผู้ดีทุกอณูของสายเลือด หากด้วยความผิดพลาดในอดีตของผู้ให้กำเนิด เธอจึงถูกตัดขาดและได้รับการประณามว่าเป็นสายเลือดไพร่...ชั้นต่ำ มัสยาก้าวเข้าสู่รัตนมหาศาลด้วยความหวาดกลัว และ ณ ที่นี้ เธอก็ได้สัมผัสกับสิ่งใหม่ในชีวิตที่ทำให้หัวใจดวงน้อยที่แสนบริสุทธิ์ต้องเก็บซ่อนสิ่งนั้นไว้อย่างมิดเม้น ...ความรัก...สิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงมัสยาให้อดกลั้นอยู่ในกรอบแห่งรัตนมหาศาล หากเพชรแท้ ไม่ว่าอยู่ที่ไหนย่อมส่องประกายแห่งคุณค่าเสมอฉันใด ความเป็นสายกำเนิดที่ดีของมัสยาก็ฉันนั้น เธอรวมเอาความสวยงามสมบูรณ์แบบของกุลสตรีไว้ในกายพร้อมจนยากที่ใครจะเหยียดหยามว่าเป็นสายกำเนิดไพร่ ...แม้แต่เขาคนนั้น... สำนักพิมพ์ ณ บ้านวรรณกรรม ได้หยิบยกผลงานชิ้นนี้มอบกำนัลแก่เพื่อนนักอ่านทุกท่าน เพื่อเป็นกำลังใจแก่ผู้ที่มีหัวใจรักทุกดวง แม้มิเอ่ยคำรัก หัวใจประจักษ์ รักนี้ชั่วนิจนิรันดร์
Author

ฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ (23 พฤศจิกายน 2474 - 21 เมษายน 2563) นักเขียนนวนิยายที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งของไทย ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2540 เป็นเจ้าของนามปากกา พนมเทียน ผู้แต่ง เพชรพระอุมา ฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ เกิดที่จังหวัดปัตตานี เป็นบุตรคนสุดท้องของขุนวิเศษสุวรรณภูมิ กับนางสะอาด รัตนกุล เริ่มเขียนนวนิยายเรื่องแรกตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เรื่อง “เห่าดง” ลงในสมุดอ่านกันเล่น เมื่อ พ.ศ. 2484 นอกจากเขียนนวนิยายแล้ว ฉัตรชัยยังเป็นคอลัมนิสต์เขียนบทความเกี่ยวกับอาวุธปืน ในหนังสือพิมพ์และนิตยสารบางฉบับด้วย โดยใช้ชื่อจริง และนามปากกา "ก้อง สุรกานต์"