หวังอี้เจี๋ยลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครา ถึงพบว่าตนอยู่ใน มิติโรงละคร เสียแล้ว... เขาในฐานะ นักแสดงประกอบ จำเป็นต้องบรรลุความปรารถนาของ เจ้าของหนัง เพื่อออกจากมิติไปให้จงได้ เพราะหากทำไม่สำเร็จ บทลงโทษมีเพียงความตายเท่านั้น หลังจากเข้าออกมิติมานับสิบครั้ง ไม่ว่าจะมิติสยองขวัญ มิติโรแมนติก มิติวิ่งหนีซอมบี้ หรือแม้กระทั่งมิติลุ้นระทึก สิ่งที่เขาได้เรียนรู้มีอยู่เพียงหนึ่งข้อเท่านั้นคือ เฝิงจวิ้นหลานหรือผู้อำนวยการโรงละครดับอรุณนั้นแสนจะน่ารำคาญ เฝิงจวิ้นหลานหันกลับมาสบตากับพวกเขาทุกคน แล้วยกมือกุมอกซ้ายเหมือนนึกขึ้นได้ อีกฝ่ายแสร้งทำสีหน้าซีดเซียว พึมพำออกมาเสียงตะกุกตะกัก "เฮ้อ กลัวจัง กะ...เกือบตายแน่ะ" หวังอี้เจี๋ยมองตาขวาง "..." ไอ้หมอนี่มันตอแหลชัด ๆ