"ถ้าเสน่ห์ของฉันใช้กับเธอไม่ได้จริงๆ ต่อให้นั่งจับมือกันสักพักก็คงไม่รู้สึกอะไรใช่มั้ยล่ะ" มาโคโตะส่งยิ้มท้าทาย จากนั้นก็ถือวิสาสะคว้ามือฉันไปนั่งกุมไว้โดยไม่รอคำอนุญาต วันนี้หมอนี่โจมตีฉันหลายอัตราเหลือเกิน เว้นวรรคให้หายใจหายคอกันบ้างสิ! "เป็นไง รู้สึกอะไรบ้างรึเปล่า" เขายิงคำถาม ฉันจึงแสร้งไหวไหล่เล็กน้อยแล้วตีหน้าตายตอบกลับ "ไม่เลย ไม่รู้สึกอะไรเลย" ซึ่งเป็นเรื่องจริง ถึงจะแอบวูบๆ อยู่บ้าง แต่มันต้องเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าแน่นอน ไม่ได้รู้สึกอะไร 'แบบนั้น' หรอก "จริงเหรอ" คนฟังทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ พยายามหรี่ตามองเพื่อจับพิรุธฉันยกใหญ่ "จริงสิ"...ตอนนี้น่ะนะ เพราะถ้านานกว่านี้ก็ไม่แน่ใจแล้ว "...อือฮึ โอเค" เขาพึมพำ ทำท่าถอดใจ ดีมาก หัดยอมรับความจริงง่ายๆ ซะบ้าง "งั้นมากอดกัน"!!!?