แต่งงานกับสามีผู้แสนเย็นชาได้ปีเศษ ฟังเขาพูดเป็นอยู่แค่คำเดียว "เงินพอใช้หรือเปล่า ฉันให้เพิ่มนะ เผื่ออยากซื้ออะไร"

---------------

อำเภอหัวหิน ปีพุทธศักราช ๒๕๒๕ (ค.ศ. 1982) เพราะข่าวลืออื้อฉาวอันเกิดจากคนพาล ทำให้ ‘นับดาว’ หญิงสาวผู้เป็นแก้วตาดวงใจของปู่กับย่าผู้ทรงศักดิ์ ต้องเข้าพิธีแต่งงานกับ ‘ปรมะ’ ชายหนุ่มรูปงามแสนเพียบพร้อม ซึ่งอายุห่างกับเธอถึงเจ็ดปี อย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้ ชีวิตแต่งงานอาจไม่ขมเกินไป หากคุณใหญ่ของนับดาวจะหมางเมินเย็นชาน้อยลงบ้าง แต่จนแล้วจนรอด เวลาผ่านไปปีเศษ ทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิม บทสนทนาเดิม บนโต๊ะอาหารตัวเดิม ในบ้านไม้สีครีมเขียวหลังเดิม… คุณใหญ่คนเดิมที่ไม่มีหัวใจให้เธอ และเธอผู้ที่ยังแอบรักเขาข้างเดียวมิเสื่อมคลาย

---------------

"เมื่อกี้ที่เธอมองฉัน เธอคิดอะไรอยู่" "..." "ตลอดเวลาที่เราแต่งงานกันมา ฉันเห็นเธอชอบมองฉันด้วยสายตาแบบนี้บ่อย ๆ" "สายตาแบบไหนเหรอคะ" เธอถามเสียงเบา "ก็สายตาเหม่อ ๆ บางครั้งก็ดูซึมนิดหน่อย" "คงเพราะหนูเล็กเอาแต่คิดว่า... จะทำยังไงให้ได้จูบคุณใหญ่น่ะค่ะ" นับดาวเฉลยออกมาช้า ๆ กลอกสายตาหม่นแสงมองคุณใหญ่คนที่เธออยากจูบเหลือเกินเสมอมา ริมฝีปากสีชมพูคลี่ยิ้มบาง "อย่างน้อยถ้าได้จูบคุณใหญ่สักครั้งในชาตินี้ก็น่าจะดี หนูเล็กคิดอะไรแบบนั้น"

---------------

***เรื่องนี้จะเป็นแนว slice of life กรุ่นไอรักในชีวิตประจำวัน ออกแนวชิล ๆ ดรามาไม่หวือหวา เหมาะสำหรับคนที่อยากเสพความหวานฮีลใจ (แต่ไม่น่าเบื่อค่ะ)