“พวกข้ายอมเสียสละทิ้งชีวิตไว้หลังกำแพง ตัดขาดหมดซึ่งทุกสิ่ง อ้ายเจือ อ้ายแน่น สองสหายที่มาด้วยกัน ยังยอมรับความตายเพื่อรักษาความลับให้ข้ามีชีวิตต่อไปในนั้น พวกเราจะยอมเสี่ยงชีวิตทำทุกสิ่งทำไม ถ้าหากไม่คิดว่าสิ่งที่เราทำมันมีความหมายและมีค่ามากพอจะใช้ชีวิตของเราแลกมา พวกท่านเพียงคำว่า ‘อดทน’ ก็หาทำไม่ แล้วที่ข้าอดทนอดกลั้นอยู่ในนั้น เป็นจารบุรุษในวังมานานแรมปีเช่นนี้...ข้าจะทำไปเพื่ออันใด” มนุษย์เรายอมรัก หวงแหนชีวิต ยิ่งแล้ว ยังมีอันใดสำคัญยิ่งกว่าชีวิตที่รัก ที่หวงแหนอีกฤา ทองแท้มิต้องพิสูจน์อื่นใด ใช้เวลาและความตั้งใจเป็นเครื่องพิสูจน์ก็พอ เท่านี้ในฐานะผู้อาสาก็รู้แล้วว่าที่อาสาเข้ามาเป็นจารบุรุษในนี้ เพื่อพระเจ้าตากท่านนั้น ตนเลือกไม่ผิดคน! คนของแผ่นดิน ย่อมกระทำการเพื่อแผ่นดิน ก่อนกระทำเพื่อประโยชน์ตน มหาราชแห่งหัวใจ ก็เฉกเช่นกัน..ไม่มีบุญบารมีอันใดแห่งท่าน ประเสริฐเท่ากับการทำให้แผ่นดินเป็นไท แลปวงอาณาประชาราษฎร์เป็นสุข!