ราวกับราตรีแห่งความพินาศ โอ้... จันทร์เจ้าเอย เจ้าจงเป็นพยานแด่ค่ำคืนอันเป็นจุดเริ่มต้นแห่งความวิบัติของศาวัฐเถิด... ยามที่ท้องฟ้าสนธยาแดงฉาน ฉาบไปด้วยสีเลือดแห่งกองพระเพลิง ยามนั้นกลุ่มควันแห่งการเผาผลาญก่อตัวรวมกันราวกับม่านหมอกหนาทึบ กลิ่นเหม็นไหม่คละคลุ้งตลบอบอวลชวนขนหัวลุกจนสยบสรรพเสียงใด ๆ แห่งการสู้รบทั้งหลายให้สงบลงอย่างเงียบเชียบ...ราวกับมิได้เคยเกิดขึ้น เสียงโหยหวนอันน่าสยดสยองจากกองเพลิงแฝงกระแสรวดร้าว ติดตรึงสรรพสิ่งทั้งหลายให้นิ่งสนิทราาวต้องด้วยมนตราแห่งความสังเวช มีใครสักกี่คนที่จะทราบต้นกำเนิดของเสียงครวญร่ำไห้กับการที่ผู้เป็นที่รักของพวกเขากำลังจะจากไปแล้ว ...จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ "...อย่าห่วงเลย นาคราชาจะอยู่กับเราแล้วตกทอดสู่ลูกหลานของเรา"