ลู่ปี้สิงเอาสองมือหนุนท้ายทอยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “ตอนนี้มาคิดดูแล้ว ถ้าตอนนั้นตายที่ดาวเป่ยจิงคงน่าเสียดายแย่ ยังไม่ได้เดินทางรอบแปดดาราจักรใหญ่ของสมาพันธ์ ยังไม่เคยมีความรักชีวิตนี้เท่ากับเกิดมาเสียเปล่า” หลินจิ้งเหิงรู้สึกตีบตีนในลำคอเล็กน้อย พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถามหยั่งเชิงว่า “คุณไม่เคยมีความรักเลยเหรอ แล้วคุณทำอะไรอยู่บนดาวกลอเรียมายี่สิบกว่าปี แค่รื้อยานประกอบยานเหรอ” ลู่ปี้สิงจับความกระอักกระอ่วนในน้ำเสียงเขาได้อย่างฉับไว ในใจเริงร่าราวกับมีดอกไม้ไฟสว่างไสว…ผู้ชายหน้านิ่งคนนี้กำลังหลอกถามประวัติความรักของฉันอย่างอ้อมๆ อยู่สินะ “ผมกำลังสั่งสมวาสนาสัมพันธ์อยู่” เขาขยิบตาปิ๊งๆ ใส่หลินจิ้งเหิง “สั่งสมทุกวัน วันละนิดวันละหน่อย สั่งสมมาหลายปี จนได้มาเจอคุณนี่ไง ท่านนายพล” หลินจิ้งเหิง “…”