'หลิวจวินฉือ' รู้สึกเวทนาจับใจ หลังจากได้รู้จัก 'หวงหราน' มากขึ้น ถึทราบว่าชายคนนี้ไม่ได้เสแสร่ง เขาน่าสงสารจริงๆ กลายเป็นหลิวจวินฉือที่อ่อนโยนขึ้น ถึงขั้นที่ว่าขณะกำลังย่ำยี ยันงคำนึงถึงความรู้สึกของหวงหราน หรือการที่ข่มเหงอีกฝ่ายบ่อยๆ จะบ่มเพาะเป็นความรักขึ้นมาได้? เขาไม่ใช่พวกวิตถารเสียหน่อย แต่เมื่อบว่าหวงหรานจะตีตนออกห่าง หลิวจวินฉือกลับยิ่งประจักษ์ชัด ถึงความรักที่ซ่อนลึกในใจแต่เป็นตนที่ปฏิเสธมาตลอด