กลางดึกที่ไร้แสงดาว หมิงหลันในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น ข้างหูแว่วได้ยินเสียงกระซิบของฮูหยินผู้เฒ่า “เจ้าเป็นเด็กฉลาด รู้ว่ามีความตายรออยู่ที่ปลายทาง จึงหักห้ามใจมิก้าวเข้าสู่เส้นทางสายนั้น” หมิงหลันกระบอกตาร้อนผ่าว น้ำตานองหน้าซบกับอกของย่า ปล่อยความอ่อนแอและความเสียใจออกมาอย่างไม่คิดอดกลั้น เอ่ยปลอบตัวเองเสียงเบา... วันพรุ่งนี้เมื่อตื่นขึ้นมา ข้าจะกลับมาใช้ชีวิตให้สนุกสนานเช่นเดิม