หวังอี้เจี๋ยลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครา ถึงพบว่าตนอยู่ใน มิติโรงละคร เสียแล้ว... เขาในฐานะ นักแสดงประกอบ จำเป็นต้องบรรลุความปรารถนาของ เจ้าของหนัง เพื่อออกจากมิติไปให้จงได้ เพราะหากทำไม่สำเร็จ บทลงโทษมีเพียงความตายเท่านั้น นอกจากนั้น เขายังต้องไขปริศนาจากอดีตที่ยังคลุมเครือ พ่วงไปด้วยเจ้าตัวน่ารำคาญที่เกาะแกะอยู่ตลอดเวลา "มองอะไรนัก" เขาถาม น้ำเสียงไม่ติดหงุดหงิดอย่างที่เคยเป็นมา "นั่นสิ แล้วคุณล่ะ มองผมทำไมนัก" เฝิงจวิ้นหลานหัวเราะในลำคอ "...ฉันไม่ได้มอง" "ถ้าคุณไม่ได้มองผม จะรู้ได้ยังไงว่าผมมองคุณอยู่ตลอด"