หลังจากรู้ความจริงว่าคนงามคนนั้นไม่ใช่มนุษย์ ฉินหร่านหนีกลับเข้าเมืองด้วยหัวใจที่หวาดหวั่น เสียงขลุ่ยตี๋ยังดังก้องอยู่ในหู ภาพของเขายังคงฝังแน่นในความคิด ผลักดันให้ฉินหร่านสร้างผลงานใหม่ที่เหนือขีดจำกัดของตัวเองได้... ในงานนิทรรศการศิลปะ บุรุษผู้มีผ้าปิดตาปรากฏตัวขึ้น ราวกับเดินออกมาจากภาพวาดสู่ธุลีแดง เข้ามายังโลกมนุษย์ มนุษย์กับเทพแห่งศพจึงเริ่มต้นการใช้ชีวิตร่วมกันในเมืองใหญ่เช่นนี้เอง ทว่าท่ามกลางวันคืนอันคลุมเครือ ฉินหร่านเริ่มสงสัยในอดีตของตนเอง หรือแท้จริงแล้ว...พวกเราเคยพบกันมาก่อน? "ฉินหร่าน...เป็นเจ้า ก็คือเจ้า" "การได้พบกับเจ้า นับเป็นความโชคดีที่สุดในชีวิตข้า" "หวังเพียงอย่างเดียวคือให้ความชั่วร้ายทั้งปวงในโลก ไม่กล้ำกรายเขา"