"ผู้กองที่รัก..." กระแสดำรัสนั้นสั่นเครือ "ในชีวิตของจักราช จำได้ว่าเสียน้ำตาเพียงสองครั้งเท่านั้น ครั้งแรกเมื่อราชวงศ์เทพถูกโค่น พระบิดาถูกปลงพระชนม์ พระชนนีสวรรคตกลางป่า ส่วนครั้งที่สอง คือครั้งที่คนชื่อ "รพินทร์ ไพรวัลย์" จากไป...เป็นการจากอย่างชนิดที่ไม่ได้พบกันอีกแล้ว ผมไม่มีอะไรจะให้ผู้กองไว้ดูต่างหน้า นอกจากสิ่งนี้เท่านั้น สิ่งที่ติดตัวผมมาแต่เกิด โปรดรับไว้เถิด นี่คือสัญลักษณ์ของ "แงซาย" หรือ "จักราช" รับสั่งจบ ก็ทรงถอดเหรียญทองคำที่ห้อยพระศออยู่ยัดเยียดลงในฝ่ามือของรพินทร์ เมื่อจอมมัคคุเทศก์แบออกดูก็ตะลึงงัน มันคือตราประจำองค์ยุพราชแห่งราชวงศ์เทพ อันทำเป็นรูปดวงสุริยากำลังเปล่งรัศมี รพินทร์ ไพรวัลย์เอง บัดนี้น้ำตาซึม เขาพิจารณาอยู่นาน ท่ามกลางความเงียบสงัดนั้น แล้วบรรจงหย่อนลงกระเป๋าเสื้อ ชิดเท้าตรง วัทยาหัตถ์อีกครั้ง "เป็นพระมหากรุณาธิคุณล้นเกล้า ข้าพระบาทจะขอเก็บตราประจำพระองค์นี้ไว้กับตัวตลอดไป"