"คิดถึง...เหลือเกิน" ...รพินทร์พูดออกจากแก่นแท้ของหัวใจจริงของเขา ดารินผละใบหน้าออก กายยังเอนทับอยู่บนตัก แขนข้างหนึ่งโอบรอบคอไว้ นิ้วชี้ของอีกมือแตะเบาๆ มาที่ริมฝีปาก กระซิบตอบช้าๆ "โก...หก" รพินทร์จูบอีกครั้ง ครั้งนี้...หนักหน่วงและนาน ทั้งสองกอดรัดกันแน่น ประดุจจะกลืนเป็นร่างเดียว ฝ่ามือของเขาลูบไล้ไปตลอดทั้งแผ่นหลังของเธอ เหมือนจะพิสูจน์ให้แน่ชัดว่าร่างที่อยู่ในอ้อมแขนในขณะนี้คือ แม่ดอกฟ้าดาริน หาใช่ความฝันเพ้อของตนเอง ที่สร้างให้เกิดเป็นภาพมายาขึ้นมาไม่!