ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต ป๋ออี่ฝานลังเลใจอยู่เล็กน้อย ว่าควรจะเข้าเอกภาษาจีนที่มหาวิทยาลัยไหนดี ซึ่งจริง ๆ แล้วมันไม่ควรเป็นเรื่องยากเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าปูตัวหนึ่งชิงเลือกตัดหน้าไปเสียก่อน เพราะฉะนั้นใจหนึ่งเขาก็อยากหนีไปให้ไกล ส่วนอีกใจหนึ่งก็เริ่มสั่นคลอนหนักขึ้นทุกที... ทุกที... และก็คล้ายกับว่าท่าทีของเซี่ยซุ่ยเฉินเอง จะชัดเจนจนไม่สามารถมองข้ามได้อีกต่อไปแล้วด้วย เมื่อคนหนึ่งแทบจะทนกักเก็บความในใจที่ล้นอกแทบไม่ไหว อีกคนก็มีเรื่องให้ต้องพะว้าพะวังมากมาย และไม่นึกอยากให้เหตุการณ์ซ้ำรอยเดิมอีก สุดท้ายแล้วเรื่องราวที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และคราบน้ำตานี้ จะลงเอยที่ 'คนเดิม' ได้จริง ๆ หรือเปล่านะ... “ในสายตาของนาย ความรู้สึกของฉันมันเปราะบางแค่นั้นเองเหรอ...”