ลู่ปี้สิง ฉวยโอกาสขณะที่ หลินจิ้งเหิง ยังตอบสนองไม่ทัน คว้าหมับที่ข้อมือเขา “ถ้าผมจีบคุณ คุณจะยิงผมตายมั้ย” หลินจิ้งเหิงนิ่งงันไปสามวินาที จากนั้นค่อย ๆ ขยับออกห่าง “ผมขอบคุณคุณมาก แต่ผมไม่เคยมีความคิดนี้เลย พ่อคุณก็ไม่ชอบให้คุณกับผมใกล้ชิดกันมากเกินไป อย่าทำเรื่องที่ไม่มีประโยชน์เลย คุณออกไปก่อนเถอะ” ลู่ปี้สิงกะพริบตาปริบ ๆ ท่าทางไม่แคร์เลยแม้แต่น้อย “ชอบดอกไม่สักดอก ไม่จำเป็นต้องเห็นมันบาน ชอบใครสักคน ไม่จำเป็นต้องเห็นผลลัพธ์ ในกระบวนการแสวงหาความรักและความงาม จะเรียกว่าทำเรื่องไร้ประโยชน์ได้ยังไง โดยตัวมันเองก็เป็นกระบวนการ ที่งดงามมากอยู่แล้ว คุณไม่คิดอย่างงั้นหรอกเหรอ” หลินจิ้งเหิงไม่คิดแบบนั้น “กินอิ่มแล้วว่างมากใช่มั้ย ไสหัวไป!”