รพินทร์ ไพรวัลย์ ปวดร้าวไปหมดทั้งหัวใจ ปวดเจ็บยิ่งกว่าภาวะทางร่างกายของเขาในขณะนี้หลายเท่านัก ตาคงหลับ มือประสานวางบนอกเช่นนั้น กระแสเสียงเพลงลึกลับ ดังแผ่วได้ยินทั้งประสาทหู และในเจตสิกสดับเนื้อความได้หมดทุกคํา... 'สวดมนต์ส่งพรวอนฟ้า ขอนิทราแนบเธอนิรันดร์ ถอดหัวใจ ถ่ายสัมพันธ์...ฝากกัน สั่นฤทัย หวั่นใจคะนึง ติดตรึงมั่นในหัวใจคร่ำครวญ เธออยู่ไหน เธออยู่แห่งใด ถึงไม่ คืนมา'... "ผมอยู่ นี่ครับคุณหญิง อยู่กลางเหวลึก และกําลังจะตาย คงกลับคืนไปไม่ได้อีกแล้ว" ... ฝากลม พลิ้วพรมโชยผ่าน ฝากธาร พฤกษ์ไพรไม้ป่า ช่วยกล่อมวิญญา ช่วยปลอบทิวา ถวิลหาเธอ...