ในป่าท้อหลายร้อยปีไร้คนร่วมสนทนา กู้เซวียนตูทำได้เพียงรอคอยอนาคตที่ไม่รู้ว่าเป็นเช่นใด แม้ลมพัดน้อย ๆ ต้นท้อแคระแกร็นก็สั่นไหว ต้องใช้เวลาเท่าไร การรอคอยอันยาวนานจึงจะสิ้นสุดลง ล่วงเข้าฤดูเหมันต์ ต้นท้อในสวนกลับงอกดอกตูมไร้ที่มา จิตวิญญาณกู้เซวียนตูก็ยังคงสถิตในดอกท้อนั้น กระบี่ใบไม้ผลิมิได้สลาย เสี้ยววิญญาณหนึ่งยังคงโอบอุ้ม ตราบวันที่พานพบกัน หลินหรูเฝ่ยก็จะยังเฝ้ารอเสมอ เฉกเช่นยามกู้เซวียนตูรอเขาในครานั้น