ต่อเมื่อได้ยินว่าหย่งซ่านยอมเข้าไปอยู่ในเรือนอาญาโดยไม่ปัดความผิดมาให้ หย่งฉีที่แสนปวดใจถึงเพิ่งตระหนักความรู้สึกของตัวเอง ว่าแท้จริงแล้วเขาหลงรักหย่งซ่านลึกล้ำถึงเพียงนี้ ทั้งความดุดันเอาแต่ใจ ความอ่อนโยน ความทะนุถนอม และการยอมตัดใจของหย่งซ่าน ล้วนแต่สร้างความอ่อนหวานและความอาลัยรักให้หัวใจอย่างสุดซึ้ง หย่งซ่าน หย่งซ่าน เจ้าจะยอมรับความรักที่สายเกินไปของข้าหรือไม่? สิ่งล้ำค่าที่สุดที่บิดาทิ้งไว้ให้เขา ไม่ใช่บัลลังก์จักรพรรดิอันสูงส่ง หากเป็นพี่ชายผู้อ่อนโยนคนนี้ หย่งฉีคือของขวัญอันน่าปลื้มเปรม ที่สวรรค์ประทานมาให้ชีวิตจักรพรรดิอันแสนเดียวดายของเขา ทั้งยังเป็นของขวัญที่บิดาผู้รักเขาเหลือล้นทิ้งไว้ให้ นับจากนี้ เขาไม่ใช่รัชทายาทอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นผู้ที่อยู่เหนือผู้คนทั้งมวล เป็นเจ้าของแผ่นดินอันไพศาลผืนนี้ ส่วนหย่งฉี...