หลายเดือนนี้เธอต้องดูแลเซียวอู๋ ดูแลเสี่ยวอี้ เธอต้องดูแลคนโต แล้วต้องดูแลคนเล็ก รู้สึกไร้ที่พึ่งขนาดไหน โดดเดี่ยวเพียงใด เธอแทบจำกัดความไม่ได้ ลืมแล้วว่าไม่ได้ชโลมเครื่องประทินผิวบนใบหน้านานเท่าไรแล้ว และลืมไปแล้วว่าไม่ได้ส่องกระจกนานเท่าไร ยิ่งลืมไปว่าความผ่อนคลายคือความรู้สึกยังไง เหนื่อยจนชินชา เธอไม่รู้ว่าเธอจะทนแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน เธอนอนพิงขอบเตียงกุมมือเซียวอู๋ไว้ "เสี่ยวอู่ ฉันเหนื่อยจังเลย!" พูดจบก็สลบเหมือดทันที