ความเสียใจสุดซึ้งของเสิ่นชิ่งซูก่อนจะต้องมาตายแบบไม่ทันตั้งตัว คือ ตั้งแต่ออกจากท้องแม่มาจนอายุยี่สิบสอง เขายังโสด ทั้งที่ไม่ได้เป็นพระ แต่กลับไม่เคยได้กินเนื้อเลยสักครั้ง เพราะฉะนั้นทันทีที่ลืมตาขึ้นมาเห็นหนุ่มหล่อยืนอยู่ตรงหน้า แถมหนุ่มหล่อยังเผยอริมฝีปากบางถามเขาว่า “มาเอากันไหม” เสิ่นชิ่งซูจึงตอบทันทีโดยปราศจากความลังเลใจ “เอา! เอาสองรอบเลย!” ค่ำคืนผ่านพ้นไป เสิ่นชิ่งซูลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับร่างกายปวดร้าวระบม ก่อนจะสำนึกว่าดูท่าเขาจะทะลุมิติเข้ามาในหนังสือนิยายเสียแล้ว แถมหนุ่มหล่อที่นอนอยู่ข้าง ๆ คนที่ “เอา” กับเขาถึงสองครั้งสองคราคนนี้ก็คือ หานเฉิง ลูกชายคนรองของสกุลหานที่ร่ำรวยมหาศาล พระเอกนิยายเรื่องนี้ ส่วนเจ้าของร่างที่เขาเข้ามาสิงสู่อยู่นี่ก็คือตัวประกอบใช้แล้วทิ้ง ผู้ปราศจากความสลักสำคัญใด ๆ ทั้งสิ้น เสิ่นชิ่งซู: ... นี่แม่งโคตรเสียหน้าเลยนะ กระนั้นเสิ่นชิ่งซูก็ไม่ตระหนกตกใจ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นแค่ตัวประกอบใช้แล้วทิ้ง และนั่นก็หมายความว่าอีกเดี๋ยวไม่กี่วันพวกเขาสองคนก็ต้องแยกทางกันแล้ว ตัวเขามีหน้าที่เป็นแค่มนุษย์เครื่องมือ มีตัวตนอยู่เพื่อทำให้พล็อตเรื่องดำเนินต่อไปได้เฉย ๆ โอเค เขาเข้าใจ +++ ครึ่งปีผ่านไป เสิ่นชิ่งซูมองคนข้างกายแล้วถามด้วยความสงสัย: เวลาผ่านไปตั้งครึ่งปีแล้ว ทำไมหมอนี่ถึงยังไม่เลิกกับฉันเสียทีล่ะ แล้วอยู่มาวันหนึ่ง เขาดันไปเห็นนายเอกของนิยายกับหานเฉิงได้พบกันโดยบังเอิญ มนุษย์เครื่องมือนามเสิ่นชิ่งซูสัมผัสหน้าที่รับผิดชอบของตัวเองได้ทันที ดวงตาของเขาเป็นประกาย เขาพร้อมแล้วที่จะทำให้เนื้อเรื่องของนิยายเรื่องนี้ดำเนินต่อไป “ต่อไปอย่ามาให้ผมเห็นหน้าอีก” เสิ่นชิ่งซูพูดอย่างมีสติยิ่ง หานเฉิงช็อก “ทำไม เธอตกหลุมรักคนอื่นงั้นเรอะ มันเป็นใคร” เสิ่นชิ่งซู: ... ดาร์ลิ่งปฏิกิริยาตอบสนองของคุณมันไม่ถูกต้องนะ “ฉันไม่ตกลง” หานเฉิงพูดด้วยความโมโห “เป็นสามีภรรยากันหนึ่งวันผูกพันกันร้อยปี แบบนี้เธอคิดว่าเราสองคนจะต้องผูกพันกันไปอีกนานกี่ปีล่ะ” เสิ่นชิ่งซู: ... ไม่ใช่สิ ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้ ผมไม่ใช่ภรรยาของคุณสักหน่อย ผมเป็นแค่มนุษย์เครื่องมือเฉย ๆ ถึงเวลาที่ผมจะต้องออฟไลน์ออกจากนิยายเรื่องนี้ไปแล้ว! แต่เสิ่นชิ่งซูพบว่าพระเอกของเรื่องไม่อนุญาต แถมยังวางแผนจะแต่งเขาเป็นภรรยาตัวเองอีกต่างหาก!