มนุษย์ เราดิ้นรนกับการแสวงหาสิ่งวิเศษที่สุด เพื่อประชันขันแข่งความเป็นใหญ่แสวงหาสิ่งเลอค่า เพื่อครอบครองและประกาศความเป็นเจ้าของ ด้วยความภาคภูมิและทะนงตน ต่างคนต่างทะเยอทะยานดิ้นรนแสวงหาของเลอค่าเพื่อมาเป็นสมบัติส่วนตน เพื่อประกาศความเป็นใหญ่เหนือกว่าผู้อื่นใด ว่าได้เป็นเจ้าของสิ่งเลอค่าเหล่านั้น แต่มนุษย์จะรู้ตัวหรือไม่ว่า สิ่งที่ตัวเองเรียกขานว่าเป็นเจ้าของอยู่นั้น ในความจริง ที่แท้...มันนั่นเอง ที่อาจเป็น "เจ้าของ" เรา

กงล้อแห่งกาลจักรกำลังเดินทางถอยหลังนำไปสู่จุดสูญสิ้น ทุกสิ่งทุกอย่างต้องดับและถูกทำลาย! วันสุดท้ายที่เราต้องเดินทางไปถึงก่อนเริ่มต้นใหม่ตามวาระกงล้อเวลา เสียงหัวเราะดังกึกก้องอยู่ในความมืดที่ไม่มีใครได้ยินออกมาจากลูกปัด...อขิทโร ประสานเสียงกับเสียงดวงจิตอีกนับร้อยที่ดังมาจากทุกทิศ พวกมันหัวเราะอย่างสมหวังเหมือนการรอคอยมานานนับพันปีสิ้นสุดลง ตื่นแล้วสินะ เจ้านายของพวกข้า ขิทารัง ขิทาโร...อขิทโร มหาคุรุเทวา! เขามิใช่ "ตัวแทนแห่งเทวะ" มิใช่เทวะทูตผู้เป็นแค่สื่อแห่งเทวะ บุรุษคนนั้นคือ "มหาคุรุเทวา" ไม่มีใครสามารถทำอันใดเขาได้ มหาคุรุเทวาที่เหนือกว่ามนุษย์ธรรมดา ยิ่งใหญ่กว่าดวงจิตทั้งปวง ย่อมอยู่เหนือกาลจักรแห่งสรรพจักรวาล!