เพราะถือกำเนิดในตระกูลหน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์ ฉู่เยวียน จึงต้องเดินทางหมากทุกตาด้วยความระมัดระวัง หากว่าพลาดพลั้งเพียงก้าวเดียวก็จะแพ้ราบคาบทั้งกระดาน ชันษาสิบแปดขึ้นครองราชย์ไม่ถึงครึ่งปี อวิ๋นหนานก็เกิดสงครามกลางเมือง แม้เหล่าขุนนางเก่าแก่ในราชสำนักจะคิดอ่านแตกต่างกันไป แต่ทุกผู้ก็ล้วนกำลังเฝ้ารอดูว่า ตี้หวัง พระองค์ใหม่จะทรงยุติเรื่องนี้อย่างไร แต่ใครเล่าจะคาดคิดว่าตี้หวังยังไม่ทันจะได้ลงมือ ไกลออกไปพันหลี่นั้นซีหนานหวัง ต้วนไป๋เยว่ ก็ได้นำทัพออกเข่นฆ่าสังหารผู้ต่อต้านเสียแล้ว ใช้เวลาเพียงครึ่งปีก็ปราบปรามจลาจลสงบลงได้ ภายในวังหลวงเงาจันทร์อ่อนจาง ฉู่เยวียน หยดครั่งผนึกจดหมายลับด้วยตัวเองแล้วเร่งส่งไปยังอวิ๋นหนานที่อยู่ห่างถึงแปดร้อยหลี่ "หนนี้ต้องการให้เราใช้สิ่งใดมาแลกเปลี่ยน" ปลายพู่กันตวัดเส้นสายลึกซึ้งทรงพลังจนแทบจะมองเห็นได้เลยว่ายามขีดเขียนอักษร ประโยคนี้อยู่นั้นตี้หวังผู้อ่อนเยาว์กริ้วโกรธถึงเพียงใด ต้วนไป๋เยว่ กางกระดาษออกอย่างเนิบนาบเชื่องช้าตอบกลับอย่างตรงไปตรงมาเพียงคำเดียวว่า "เจ้า"

ณ แคว้นฉู่ ‘ฉู่เยวียน’ ขึ้นครองราชย์เมื่ออายุ 18 ด้วยอายุยังน้อยเหล่าขุนนางและอ๋องที่ครองเมืองรอบนอก มีทีท่าว่าจะก่อความไม่สงบ แต่ยังไม่ทันลงมือทำการใด ไกลออกไปพันหลี่นั้นซีหนานหวัง ‘ต้วนไป๋เยว่’ ก็ได้นำทัพออกเข่นฆ่าสังหารผู้ต่อต้านเสียแล้ว ใช้เวลาเพียงครึ่งปีก็ปราบปรามจลาจลจนสงบลงได้ ทั้งฉู่เยวียนและต้วนไป๋เยว่ ต่างฝ่ายต่างแอบชอบกัน แต่ไม่พูด ฉู่เยวียนบ้างาน ต้วนอ๋องทำทุกอย่างเพื่อค้ำจุนบัลลังก์ให้มั่นคง แต่มองจากภายนอกผู้คนต่างเข้าใจว่า ต้วนอ๋องขยายอิทธิพลเพื่อมุ่งหวังใน สองปีผ่านไป สถานการณ์ก็เริ่มดีขึ้น แต่ก็เกิดเรื่องวุ่นวายมากมายไม่ว่าจะเป็น คดีฆาตกรรม ความไม่สงบบริเวณชายแดน การต้องพิษกู่ครวญจันทร์ของฉู่เยวียน รวมไปถึงการตามหายาถอนพิษ ‘หนอนไหมทอง’ ที่ทรมานต้วนอ๋องมานานกว่า 10 ปี แม้จะมีเรื่องวุ่นวายมากมายเกิดขึ้น แต่หัวใจสองดวงกลับขยับเข้าหากันใกล้กว่าเดิม แม้จะยังมิอาจคาดหวังกับอนาคตได้เช่นเคย แต่หากสามารถมีช่วงเวลาราบรื่นสงบสุขเช่นนี้ได้ก็ยังดี สองคนสิบนิ้วประสาน ไม่พรากจากกัน ตลอดทั้งคืน

เพราะถือกำเนิดในตระกูลหน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์ ฉู่เยวียนจึงต้องเดินหมากทุกตาด้วยความระมัดระวังหากว่าพลาดพลั้งเพียงก้าวเดียวก็จะแพ้ราบคาบทั้งกระดาน สิบแปดชันษาขึ้นครองราชย์ ไม่ถึงครึ่งปีอวิ๋นหนานก็เกิดสงครามกลางเมือง แม้เหล่าขุนนางเก่าแก่ในราชสำนักจะมีความคิดอ่านแตกต่างกันไป แต่ทุกผู้ก็ล้วนกำลังเฝ้ารอดูว่าตี้หวังพระองค์ใหม่จะยุติเรื่องนี้อย่างไร แต่ใครเล่าจะคาดคิดว่าตี้หวังยังไม่ทันจะได้ลงมือ ไกลออกไปพันหลี่นั้นซีหนานหวัง ต้วนไป๋เยว่ก็ได้นำทัพออกเข่นฆ่าสังหารผู้ต่อต้านเสียแล้ว ใช้เวลาเพียงครึ่งปีก็ปราบปรามจลาจลจนสงบลงได้ ภายในวังหลวงเงาจันทร์อ่อนจาง ฉู่เยวียนหยดครั่งผนึกจดหมายลับด้วยตัวเองแล้วเร่งส่งไปยังอวิ๋นหนานที่อยู่ห่างถึงแปดร้อยหลี่ "หนนี้ต้องการให้เราใช้สิ่งใดมาแลกเปลี่ยน?" ปลายพู่กันตวัดเส้นสายลึกซึ้งทรงพลังจนแทบจะมองเห็นได้เลยว่ายามขีดเขียนอักษรประโยคนี้อยู่นั้นตี้หวังผู้อ่อนเยาว์กริ้วโกรธถึงเพียงใด ต้วนไป๋เยว่กางกระดาษออกอย่างเนิบนาบเชื่องช้า ตอบกลับอย่างตรงไปตรงมาเพียงคำเดียวว่า "เจ้า"

คนเราไม่สามารถครอบครองทุกอย่างได้ โดยเฉพาะคนที่เกิดมาเป็นกษัตริย์ แม้จะฟังดูยิ่งใหญ่ แต่ใครๆ ก็รู้ว่าทุกการกระทำ ทุกความต้องการต้องตั้งอยู่บนพื้นฐานความเห็นชอบของประชาชน ฉู่เยวียนเป็นกษัตริย์ที่ดีเป็นที่รักของไพร่ฟ้าประชาชน และไม่เคยบกพร่องต่อหน้าที่ แต่มีเรื่องเดียวที่เขาไม่ยอมโอนอ่อนผ่อนตามใคร นั่นคือเรื่องความรัก เขาชัดเจนกับความรู้สึกตัวเอง และยอมรับมันด้วยความยินดี ส่วนต้วนไป๋เยว่เป็นต้นแบบของคนรักที่ดีที่เป็นทุกอย่างให้เจ้าแล้วจริงๆ ไม่ว่าฮ่องเต้มีพระประสงค์สิ่งใดก็หามาให้ ไม่ว่าต้องเสี่ยงอันตรายเท่าไรก็ยอม ทว่าแม้พวกเขาจะรักและเข้าใจกันดี แต่ปัญหาย่อมมีแน่นอน ซึ่งทุกปัญหามีทางออกเสมอ ปัญหาความรักของต้วนไป๋เยว่กับฉู่เยวียนก็เช่นกัน เพียงแต่จะออกทางไหนนั้นติดตามได้ในเล่มเลยค่ะ

เพราะถือกำเนิดในตระกูลหน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์ ฉู่เยวียน จึงต้องเดินหมากทุกตาด้วยความระมัดระวัง หากว่าพลาดพลั้งเพียงก้าวเดียวก็จะแพ้ราบคาบทั้งกระดาน ชันษาสิบแปดขึ้นครองราชย์ไม่ถึงครึ่งปี อวิ้นหนาน ก็เกิดสงครามกลางเมืองแม้เหล่าขุนนางเก่าแก่ในราชสำนักจะคิดอ่านแตกต่างกันไป แต่ทุกผู้ก็ล้วนกำลังเฝ้ารอดูว่า ตี้หวัง พระองค์ใหม่จะทรงยุติเรื่องนี้อย่างไร ไกลออกไปพันหลี่นั้นซีหนานหวัง ต้วนไป่เยว่ ก็ได้นำทัพออกเข่นฆ่าสังหารผู้ต่อต้านเสียแล้วใช้เวลาเพียงครึ่งปีก็ปราบปรามจลาจลจนสงบลงได้ ภายในวังหลวงเงาจันทร์อ่อนจาง ฉู่เยวียน หยดครั่งผนึกจดหมายลับด้วยตัวเองแล้วเร่งส่งไปยังอวิ๋นหนานที่อยู่ห่างถึงแปดร้อยหลี่ "หนนี้ต้องการให้เราใช้สิ่งใดมาแลกเปลี่ยน" ปลายพู่กันตวัดเส้นสายลึกซึ้งทรงพลังจนแทบจะมองเห็นได้เลยว่ายามขีดเขียนอักษรประโยคนี้อยู่นั้นตี้หวังผู้อ่อนเยาว์กริ้วโกรธถึงเพียงใด ต้วนไป๋เยว่ กางกระดาษออกอย่างเนิบนาบเชื่องช้าตอบกลับอย่างตรงไปตรงมาเพียงคำเดียวว่า