'ชุนจิ่นหราน' โปรดปรานการเร้นกายไปในสายลมยามราตรี เพื่อสนทนาปราศรัยกับเหล่าบุรุษรูปงามจนดึกดื่น เพื่อให้ได้มาซึ่งความสุขทางใจ โลดแล่นในยุทธภพโดยมีเรื่องรักใคร่เป็นส่วนใหญ่ ไม่คิดข้องแวะกับเรื่องวุ้นวายใดๆ ทั้งสิ้น จนกระทั้งได้พบกับเผยเซียวยี่ บุรุษรูปงามล้นเมืองแต่กลับเชื่อมั่นว่ามนุษย์ชั่วช้าโดยกมลสันดาน ด้วยเหตุนี้ ศพ การฆาตกรรม บุญคุณความแค้นและกลอุบายจึงบังเกิด ครั้นแล้ว 'นักสืบเสี่ยวชุนจื่อ' ผู้มีทักษะในการสันนิษฐานจึงเข้าไปพัวพันกับความโกลาหลที่ท่วมท้นยุทธจักรด้วยความไม่เต็มใจ

อาการของเผยเซียวยีกำเริบนำไปสู่ความลับเบื้องหลังเรือนสวรรค์สร้าง ไม่มีโอกาสไขปริศนาใดดีไปกว่างานมงคลสกุลเซี่ยโหวแล้ว ใครเล่าจะรู้ว่าเพิ่งได้เหยียบย่างเข้าสู่คฤหาสน์สกุลเซี่ยโหวดั่งใจหวัง ศิษย์รักของสำนักพิศวงจะสิ้นชีวิต จอมยุทธ์ชุนผู้คลั่งไคล้การเยี่ยมเยียนยามวิกาลเคราะห์ร้ายพลอดติดร่างแห ถูกกัวผ่านพยานผู้เห็นเหตุการณ์จัดการด้วยความเป็นธรรมอีกครั้ง เห็นชุนจิ่นหรานถกเถียงกับเซี่ยโหวเจิ้งหนานอย่างไม่กลัวตาย เผยเซียวยีจึงตระหนักรู้ว่าคนคนนี้มี ‘มิตร’ อยู่ทั่วหล้า... มีลักษณะพิเศษอย่างหนึ่ง เรียบง่ายอบอุ่น อ่อนโยนหนักแน่น ชวนให้อยากใกล้ชิด อยากปกป้องโดยไม่รู้ตัว ภาพของคนคนหนึ่งที่ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดไม่ขาดสายทำให้เผยเซียวยีขมวดคิ้วเป็นปม แม้แต่เจ้ายุทธภพอย่างเซี่ยโหวเจิ้งหนาน ก็คล้ายว่าจะให้ความสำคัญกับคนคนนี้เป็นพิเศษ จอมโจรเด็ดบุปผา? หึหึ เขาต่างหากที่เป็นบุปผา