ในที่สุด ‘ซูลั่วอวิ๋น’ ก็ได้กลับมาเมืองหลวงอีกครั้ง แต่เคราะห์ไม่ดีที่นางพบโจรร้ายที่ห้องใต้ท้องเรือเข้า และโจรร้ายผู้นั้นเผอิญเกี่ยวข้องกับ ‘โจรกบฏเฉาเซิ่ง’ ที่ทางการหมายหัว! ทว่าเขากลับปล่อยนางไปเพราะเห็นว่านางเป็นหญิงตาบอด นางจึงก้าวเข้าสู่เมืองหลวงอย่างปลอดภัยไร้มลทิน และเริ่มหาเลี้ยงตนเองกับน้องชายด้วยการเปิดร้านเครื่องหอมโดยไม่พึ่งพาบิดา ทั้งยังย้ายไปอยู่เรือนเก่าทรุดโทรมที่ตรอกเถียนสุ่ยอย่างเด็ดเดี่ยว จนกระทั่งได้รู้จักกับ ‘หานหลินเฟิง’ เพื่อนบ้านซึ่งเป็นซื่อจื่อจอมเสเพล วันหนึ่งเพราะอุบัติเหตุจากการช่วยเหลือเจ้าแมวน้อย ทำให้นางได้กลิ่นหอมลอยมาจากร่างสูงใหญ่ของเขาที่รับร่างนางไว้ แต่เหตุใดกลิ่นนั่นถึงเหมือนกลิ่นกายของโจรร้ายผู้นั้นไม่ผิดเพี้ยนเล่า เขาคือโจรร้ายผู้นั้นและกำลังหาโอกาสสังหารปิดปากนางใช่หรือไม่ แล้วคราวนี้นางจะเอาตัวรอดจากเขาไปได้อย่างไรกัน!

เมื่อ ‘หานหลินเฟิง’ กำลังจะถูกกระชากหน้ากากบุรุษเสเพลออกมา เขากับ ‘ซูลั่วอวิ๋น’ สตรีผู้กุมความลับของเขาจึงต้องจับพลัดจับผลูแต่งงานกัน ขณะที่ซูลั่วอวิ๋นซึ่งต้องเป็นเจ้าสาวกะทันหันตั้งใจว่าจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยม เพียงรอวันที่หานซื่อจื่อหย่ากับนางและเป็นอิสระเท่านั้น ส่วนหานหลินเฟิงกลับพอใจไม่น้อยที่เหตุการณ์เป็นไปเช่นนี้ เพราะในเรื่องสตรีนั้นเขาช่างเลือกอย่างยิ่ง และซูลั่วอวิ๋นก็เป็นคนที่เขาเลือกแล้ว อีกทั้งทันทีที่เล็งเป้าหมายไว้ย่อมไม่รามือเด็ดขาด! ตอนนี้เขาย้ายต้นเหมยยามเหมันต์หอมละมุนละไมต้นนี้เข้ามาปลูกในจวนได้แล้ว ทว่ายังจำเป็นต้องหมั่นดูแลเอาใจใส่ให้ดี จะได้ไม่เหี่ยวเฉาโรยราและผลิดอกออกผลให้เขาได้เชยชม...

เมื่อ ‘หานหลินเฟิง’ ถูกส่งตัวมาที่ค่ายเสบียงเชียนซีใกล้เหลียงโจว เพื่อทำหน้าที่ลำเลียงเสบียงไปส่งยังแนวหน้าที่เมืองจยาหย่ง เขาก็รู้ทันทีว่าเรื่องนี้ย่อมเกี่ยวพันกับการแย่งชิงบัลลังก์ และถ้าหากเขาลำเลียงเสบียงผิดพลาด นั่นย่อมเป็นหนทางสู่ความตายของเขาอย่างมิต้องสงสัย ขณะที่ ‘ซูลั่วอวิ๋น’ ก็ต้องเดินทางกลับมาพร้อมกับสามี และต้องเผชิญกับเรื่องน่าปวดศีรษะไม่น้อย ทั้งบิดาสามีที่มีท่าทีเกรี้ยวกราดตั้งแต่นางเข้าจวนมา และมารดาสามีที่ไม่ชมชอบชาติตระกูลที่ต่ำต้อยของนาง แต่เมื่อใดที่หานหลินเฟิงกลับเหลียงโจว เขากับนางจะต้อง ‘หย่ากัน’ แล้วมิใช่หรือ เช่นนั้นนางกับเขาก็ต้องแยกจากกันแล้วใช่หรือไม่ ทว่า... จะทำอย่างไรดีเล่า เมื่อ ‘ร่างกายและหัวใจ’ ของนางตกเป็นของบุรุษผู้นี้เสียแล้ว

ในที่สุด ‘ซูลั่วอวิ๋น’ ก็ได้กลับมาเมืองหลวงอีกครั้ง แต่เคราะห์ไม่ดีที่นางพบโจรร้ายที่ห้องใต้ท้องเรือเข้า และโจรร้ายผู้นั้นเผอิญเกี่ยวข้องกับ ‘โจรกบฏเฉาเซิ่ง’ ที่ทางการหมายหัว! ทว่าเขากลับปล่อยนางไปเพราะเห็นว่านางเป็นหญิงตาบอด นางจึงก้าวเข้าสู่เมืองหลวงอย่างปลอดภัยไร้มลทิน และเริ่มหาเลี้ยงตนเองกับน้องชายด้วยการเปิดร้านเครื่องหอมโดยไม่พึ่งพาบิดา ทั้งยังย้ายไปอยู่เรือนเก่าทรุดโทรมที่ตรอกเถียนสุ่ยอย่างเด็ดเดี่ยว จนกระทั่งได้รู้จักกับ ‘หานหลินเฟิง’ เพื่อนบ้านซึ่งเป็นซื่อจื่อจอมเสเพล วันหนึ่งเพราะอุบัติเหตุจากการช่วยเหลือเจ้าแมวน้อย ทำให้นางได้กลิ่นหอมลอยมาจากร่างสูงใหญ่ของเขาที่รับร่างนางไว้ แต่เหตุใดกลิ่นนั่นถึงเหมือนกลิ่นกายของโจรร้ายผู้นั้นไม่ผิดเพี้ยนเล่า เขาคือโจรร้ายผู้นั้นและกำลังหาโอกาสสังหารปิดปากนางใช่หรือไม่ แล้วคราวนี้นางจะเอาตัวรอดจากเขาไปได้อย่างไรกัน!

ในที่สุด ‘ซูลั่วอวิ๋น’ ก็ได้กลับมาเมืองหลวงอีกครั้ง แต่เคราะห์ไม่ดีที่นางพบโจรร้ายที่ห้องใต้ท้องเรือเข้า และโจรร้ายผู้นั้นเผอิญเกี่ยวข้องกับ ‘โจรกบฏเฉาเซิ่ง’ ที่ทางการหมายหัว! ทว่าเขากลับปล่อยนางไปเพราะเห็นว่านางเป็นหญิงตาบอด นางจึงก้าวเข้าสู่เมืองหลวงอย่างปลอดภัยไร้มลทิน และเริ่มหาเลี้ยงตนเองกับน้องชายด้วยการเปิดร้านเครื่องหอมโดยไม่พึ่งพาบิดา ทั้งยังย้ายไปอยู่เรือนเก่าทรุดโทรมที่ตรอกเถียนสุ่ยอย่างเด็ดเดี่ยว จนกระทั่งได้รู้จักกับ ‘หานหลินเฟิง’ เพื่อนบ้านซึ่งเป็นซื่อจื่อจอมเสเพล วันหนึ่งเพราะอุบัติเหตุจากการช่วยเหลือเจ้าแมวน้อย ทำให้นางได้กลิ่นหอมลอยมาจากร่างสูงใหญ่ของเขาที่รับร่างนางไว้ แต่เหตุใดกลิ่นนั่นถึงเหมือนกลิ่นกายของโจรร้ายผู้นั้นไม่ผิดเพี้ยนเล่า เขาคือโจรร้ายผู้นั้นและกำลังหาโอกาสสังหารปิดปากนางใช่หรือไม่ แล้วคราวนี้นางจะเอาตัวรอดจากเขาไปได้อย่างไรกัน!