เรื่องราวต่อไปนี้เกิดขึ้นขณะที่สรรพสิ่งมากมายยังไม่มีนามให้เรียกขานเสียด้วยซ้ำ ผืนแผ่นดินยังเต็มไปด้วยนครอิสระน้อยใหญ่ที่ปฏิเสธจะรวมตัวเป็นหนึ่งเดียว นักเดินเรือยังไม่สามารถวาดแผนที่ระหว่างผืนน้ำกับผืนดิน และยังไม่มีผู้ใดขนานนามทวีปแห่งนี้ตามรูปร่างของมันว่า “วิหคโผนผกสู่รัง” มันเป็นช่วงเวลาโบราณนัก สมัยที่พระจันทร์ยังอยู่กันครบทั้งสี่ดวง อวดโฉมประชันจนราตรีสว่างไสวเหมือนงานฉลองของทวยเทพ ผู้คนอยู่รวมกันเป็นกระจุกตามเมืองตามเผ่า มนุษย์ยังคงบูชาเทพเจ้า และปีศาจยังปะปนในหมู่มรรตัยชน "ไคลน์" หมอธรรมดาในหมู่บ้านเรนน์ อยู่กินกับภรรยาที่กระท่อมริมป่าแบบตำข้าวสารกรอกหม้อไปวันๆ ท่ามกลางเปลวไฟแห่งสงครามที่แผดผลาญทั่วแผ่นดิน เขาไม่คิดเลยว่าสักวันตนจะเข้าไปข้องเกี่ยวกับศึกชิงอำนาจไม่รู้จบ จวบจนกลายเป็นส่วนสำคัญที่ช่วยชายคนหนึ่งพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ สงคราม เล่ห์กล การปะทะระหว่างขั้วอำนาจ เจตนาซ่อนเร้นของการมุ่งหน้าขึ้นเหนือของสหาย ราวกับที่กล่าวมายังทำให้ชีวิตเขาวุ่นวายไม่พอ เมื่อไคลน์ค้นพบความลับที่อยู่เบื้องหลังการศึกครั้งนี้ ศัตรูฝีมือร้ายกาจของพวกเขา...มีปีศาจเข้ามาเกี่ยวข้อง!

เก่งกาจสามารถ ยิ่งใหญ่เกรียงไกร เมตตามากล้นพูนทวี โฉดชั่วสามานย์ไร้ยางอาย ต่ำทรามมิรู้คุณคน ปีศาจใช้มาตรวัดแบบใดชั่งน้ำหนักดวงวิญญาณของมนุษย์? คำถามนี้ทำให้กอร์นีลระลึกถึงใบหน้าหนึ่ง เจ้าของรอยยิ้ม น้ำเสียง จังหวะของลมหายใจ แสงสว่างจากผิวกายที่หลั่งรินบนหัวใจของมัน … สูงขึ้นไป สูงขึ้นไปอีก จนกว่าจะเห็นทิวทัศน์กว้างใหญ่ที่ดาบชโลมเลือดร้อยสงครามได้ครอบครอง จนกว่าจะเอื้อมถึงจันทราที่เกินมือมนุษย์จะไขว่คว้า กอร์นีลอยู่ที่นั่น ยามที่มนุษย์ผู้นั้นสวมมงกุฎกษัตริย์ลงบนศีรษะตนเอง ยามที่แผ่นดินรูปวิหคหลอมรวมเป็นหนึ่ง มันร่อนปีกทอดกายลง ณ ข้างหน้าต่างที่คนผู้นั้นจะเปิดต้อนรับมันเสมอ “ขอเพียงเจ้าเอ่ยปาก ไม่ว่าอยู่ห่างออกไปสักเพียงไร ข้าก็จะรีบมาหาเจ้าทันที เจ้ารู้ใช่ไหม” “เพราะรู้ว่าจะมาอย่างไรเล่า ถึงได้ไม่เรียก”