ชาติหนึ่ง ‘เจียงชิงหว่าน’ เคยเป็นภรรยารักของ ‘ชุยจี้หลิง’ แต่นางกลับถูกสามีที่รักยิ่งหักหลัง ด้วยการไปมีสัมพันธ์กับสหายรักของนางจนมีบุตร และยังส่งนางไปเป็นสตรีบรรณาการของฮ่องเต้ชรา จวบจนห้วงสุดท้ายของชีวิต ในใจนางก็ยังเคียดแค้นชิงชังเขา ครั้นลืมตาอีกครั้ง นางก็มาอยู่ในร่าง ‘เจียงชิงหว่าน’ บุตรสาวภรรยาเอกของหย่งชางป๋อ เวลาได้ล่วงผ่านมาหกปีแล้วนับแต่นางตาย เดิมทีนางเพียงหวังจะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสงบ แต่ไหนเลยจะมีเรื่องง่ายดายปานนั้น เนื่องจากสกุลเจียงกับสกุลชุยมีสายสัมพันธ์ประหนึ่งญาติมาตั้งแต่รุ่นปู่รุ่นทวด! ยามพบหน้าชุยจี้หลิงนางก็ต้องเรียกเขาว่า ‘ท่านอา’ ทว่าเหตุใดอดีตสามีผู้นั้นจึงไม่ได้แต่งงานใหม่ ทั้งเขาก็ไม่มีหญิงงามหรือบุตรสักคนข้างกาย สายตาเขามักเหม่อมองออกไปไกล มีเพียงยามได้ยินนาม ‘เจียงชิงหว่าน’ ที่จะเผยสีหน้ารวดร้าวออกมา การที่เขาทำเหมือนยังมีเยื่อใยเช่นนี้ คิดจะแสร้งทำไปให้ผู้ใดดูกัน!

เจียงชิงหว่าน’ มุ่งหมายว่าจะช่วยเหลือมารดารักษาตำแหน่งนายหญิง และใช้ชีวิตอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน หากสุดท้ายนางยังคงเลี่ยงกา แต่งงานไม่ได้ นางก็จะแล้วแต่การตัดสินใจของครอบครัว จะไม่เอาแต่ใจตนเหมือนในชาติก่อนที่รักคนผิดอีก! แต่เกรงว่าเบื้องบนจะกลัวชีวิตนางราบรื่นเกินไป บุรุษที่มาต้องตานางถึงกับเป็นคนเดียวกับเด็กน้อยที่นางเคยเอ็นดูในอดีต ทั้งคนผู้นั้นยังเรียก ‘ชุยจี้หลิง’ ว่า ‘พ่อบุญธรรม’ อีกด้วย ไหนจะมี ‘เว่ยกั๋วกง’ หลานชายของไทเฮาที่หญิงสาวจากทั่วเมืองหลวงล้วนใฝ่หา เขาผู้นั้นก็ชอบหาเหตุผลมาสนทนาพาทีกับนางอยู่เสมอ แต่สองคนนั้นกลับไม่อยู่ในสายตานางแม้แต่น้อย กลับเป็นท่าทีหมดอาลัยตายอยากของชุยจี้หลิงที่รำพึงรำพันถึงภรรยา เก้าปีมานี้ เขาใช่แสร้งแสดงมามากพอแล้วหรือไม่ ถ้ามีเยื่อใยต่อนางถึงเพียงนั้นจริง ไฉนไม่กระโดดทะเลสาบตายตามไปเสียเลยเล่า!

เดิมสกุลเจียงยังคงตัดสินใจไม่ถูกว่าใครกันจึงจะเหมาะสมกับ ‘เจียงชิงหว่าน’ ที่ผ่านมาจึงไม่ได้ปฏิเสธใครสักคนอย่างชัดแจ้ง รอจน ‘เว่ยกั๋วกง’ เปิดเผยท่าทีชัดเจนแล้ว วันที่มีคนมาสู่ขอเจียงชิงหว่าน กลับมีมาพร้อมกันถึงสองคน! ช่างน่าแค้นใจนักที่นางต้องมาเผชิญหน้ากับอดีตสามีที่ผันตัวมาเป็นพ่อสื่อ ถึงเขาจะไม่รู้ว่านางคือภรรยาของเขา แต่นางก็ให้ขุ่นเคืองอยู่ดี และเพราะความขุ่นข้องในใจนี้เอง นางถึงขั้นไปหาชุดและเครื่องประดับที่คล้ายกับของในอดีตมาสวมใส่ ประหนึ่งย้อนวันวานเมื่อแรกพบเขา ครั้นได้เห็นท่าทางตกตะลึงของชุยจี้หลิงก็ทำให้ในใจนางรู้สึกสาแก่ใจอยู่ไม่น้อย แต่นั่นกลับกลายเป็นการเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยในใจชุยจี้หลิงไปโดยไม่รู้ตัว นางย่อมนึกไม่ถึงว่าจะมีวันได้ยินเขาร้องหา ‘ภรรยารัก’ จากร่างนางในตอนนี้แน่ “เจ้าคือหว่านวานใช่หรือไม่ เจ้าคือหว่านวาน?!”